Projekt T@RCZ@: w obronie gier video - RZUT (Rad)OKIEM

Tak, jestem graczem i jestem z tego dumny. Wbrew powszechnie panującej opinii o graczach, nie jestem wychudzonym nastolatkiem w wielkich okularach pozbawionym kontaktów społecznych i mających kłopoty z nawiązaniem relacji z innymi ludźmi. Dodatkowo nigdy nie miałem problemów z oddzieleniem tego co na ekranie od tego co rzeczywiste. Jestem zwyczajnym człowiekiem, który uwielbia bawić się grami video, RPG oraz grami planszowymi.

Zazwyczaj, gdy zdarzy się tragedia gdzie to jakiś młody człowiek z użyciem broni palnej przyczyni się do śmierci innych osób, media obarczają winą gry: "A bo grał w Call of Duty... dlatego zabił". Takie uogólnianie jest bardzo krzywdzące. Nie tylko dla samych gier, które potrafią być naprawdę dziełem sztuki ale i dla graczy. Media z chęcią przedstawiają nas jako psychopatycznych morderców (zresztą sam spotkałem się z zapytaniem, czy wszystko jest ze mną w porządku  bo przyznałem się, że gram w papierowe gry RPG - tak, jest ze mną wszystko OK, a nawet rozwijam wyobraźnię).

Ale gry to nie tylko tępe siekaniny w których przelewamy hektolitry posoki, to przede wszystkim rozrywka i rodzaj sztuki, jakim są książki czy filmy. To nie gry odpowiadają za mordercze instynkty dzieci, to nie gry sprawiają, że dzieci tracą empatię na cierpienie innych. Między grami, a właśnie dziećmi powinni stanąć rodzice. Rodzice mają odpowiednie narzędzia w klasyfikacji gier dla swoich pociech, choćby system PEGI. Tylko, że w większości nie potrafią skorzystać z nich. Moi Drodzy, przypomnijcie sobie jak często byliście świadkami sytuacji, gdy to bardzo młody człowiek licząc na ignorancję rodzica próbował "wyłudzić" kupno tytułu raczej nieodpowiedniego dla niego. Rodzic ogląda pudełko, a potem zgadza się. A za jakiś czas ma pretensję do gier, bo dziecko zachowuje się agresywnie. Szkoda, że nie widzi w tym swojej winy, ale przecież łatwiej zrzucić winę na gry, telewizje... niż przyznać się do tego, że jest się złym rodzicem.

Mam ponad trzydzieści wiosen na karku, jestem szczęśliwym mężem i ojcem. Moja małżonka i ja gramy w gry i lubimy to, czasem gramy razem, czasem w osobne tytuły. Nie zastępuje nam to rozmów, czy bytowania z sobą. Zamiast siedzieć i oglądać telewizję, spędzamy ten czas bawiąc się w wirtualnych światach. Nasza córka już też miała kontakt z grami, ale wyselekcjonowanymi dla niej (Harvest Moon, Cooking Mama). Chwilę grałem z córką na kolanach w Don't Starve, ale starałem się unikać sytuacji, które mogły ją zaniepokoić (jak pojawienie się pająka). Bardzo często zdarza mi się zwracać rodzicom w sklepach uwagę na system PEGI, z różnym skutkiem. Czasem rodzice biorą sobie do serca to o czym mówię, rozmawiamy, polecam kilka tytułów. Czasem zachowują się agresywnie (zwłaszcza mężczyźni) i "oni lepiej wiedzą co jest dobre dla ich dzieci". Zgadza się, ale ja tylko radzę. Dlaczego? Bo uwielbiam gry i nienawidzę, gdy ktoś wiesza na nich psy i obwinia o nieporadność opiekunów dzieci.

Do napisania tych słów zbierałem się dość długo (ponad tydzień), a zainspirował mnie film autorstwa znanego vlogera Patryka "ROJO" Rojewskiego. Człowieka, który podobnie jak ja, gra razem z małżonką, a od niedawna stał się dumnym rodzicem (gratuluję!).

A teraz zobaczcie film jego autorstwa na temat Projektu T@RCZ@, zapraszam:

Film jest autorstwa Patryka "ROJO" Rojewskiego i został udostępniony za jego zgodą i przyzwoleniem na rozpowszechnianie.

Prezentacja Sony i zapowiedź PlayStation 4 - RZUT (Rad)OKIEM

DualShock 4  

Wczoraj, a właściwie dziś o północy naszego czasu rozpoczęła się konferencja SONY. Po sieci krążyły już od jakiegoś czasu plotki o nowej konsoli, jakieś przecieki, pierwsze zdjęcia. I stało się to co podejrzewano SONY zapowiedziało PlayStation 4. Ogólnie konferencja skupiła się na specyfikacji technicznej (dość ogólnej) nowej konsoli oraz przedstawieniu deweloperów i ich flagowych tytułów na PS4. Dzielnie wytrwałem do końca konferencji (która trwała ponad dwie godziny) z nadzieją na ujrzenie nowego dziecka SONY. Postaram się troszkę przybliżyć moje wrażenia z tej konferencji. Na początku poza samą zapowiedzią PlayStation 4 przedstawiono nowy kontroler o nazwie DualShock 4. Widok tego urządzenia potwierdził prawdziwość kilku przecieków krążących od jakiegoś czasu w sieci. Poza dość charakterystycznym wyglądem nowy pad zyskał panel dotykowy oraz kilka opcji, jak przycisk "Share" dzięki któremu będziemy mogli podzielić się naszą rozgrywką na żywo w sieci z naszymi znajomymi. Ciekawa opcja dla osób chcących stream'ować swoje dokonania w grze i nagrywać "let's play". Według zapewnień, ma to być równie łatwe jak umieszczenie w obecnej chwili screenów w sieci. Zobaczymy.

Wstępnie też potwierdziły się przecieki dotyczące specyfikacji technicznej PS4. Pamięć RAM 8GB, procesor X86 oraz "karta grafiki z najwyższej półki". Na potwierdzenie mocnych stron nowej konsoli SONY pokazano kilka dem technicznych. Ale szczerze ani specyfikacja techniczna, ani dema nie wywarły na mnie jakiegoś większego wrażenia. Nie jest to aż taki skok technologiczny w stosunku do komputerów PC. Zresztą późniejsza prezentacja potwierdziła moje obawy, że w obecnej chwili PC średniej klasy, który bez problemu "uciągnie" Battlefielda 3 lub Crysis 3 jest w stanie wygenerować podobną jakość grafiki.

Następna część prezentacji skupiła się na uspołecznieniu się konsoli. W skrócie PlayStation 4 prezentuje się jak Facebook dla graczy, brakuje tylko "Lubię to". Teoretycznie SONY i PS4 ma tak dopasowywać tytuły do naszych gustów, że gry interesujące nas będą na dysku czekać na (płatne) odblokowanie. Poza tym będzie opcja dzielenia się naszymi rozgrywkami (wraz z widokiem naszej twarzy), granie w chmurze, korzystanie ze zdalnego sterowania za pomocą PS VITA. I najdziwniejsza dla mnie rzecz... jeśli nie będziemy mogli dać sobie radę w jakimś momencie gry, ktoś z naszych znajomych (który aktualnie jest dostępny i gra w inną grę) nie tylko będzie mógł nam udzielić porady słownej ale i przejąć nasz kontroler i przejść kłopotliwy moment w grze...  Szczerze te "usługi społecznościowe" najmniej mnie przekonują. Poza tym, że strasznie mi to śmierdzi inwigilacją (ciekawe jak to będzie z grami używanymi ) to pozbawia nas pewnej prywatności. Może jestem graczem starej daty, ale czasem lubię sobie pograć samemu i prywatnie znosić gorycz porażki. A obawiam się, ze konsola będzie wymagać stałego dostępu do internetu i permanentnego zalogowania się do sieci PSN.

Jednak czym by była konsola bez gier. Oczywiście na konferencji SONY nie zabrakło też prezentacji kilku tytułów. Kilka tytułów przykuło moją uwagę i pozwoliłem sobie zrobić im "zdjęcia". Wybaczcie jakość, ale czasem relacja przycinała.
Pierwszy tytuł to Knack. Stylizacja przypominający kinową wersję przygód Astroboy'a. Gra jest połączeniem gry akcji z logiczną. Idea oraz stylizacja nie zachwyciły mnie (publikę chyba też, sadząc po umiarkowanych brawach). W grze sterujemy robotem, który ma możliwość powiększania swojej masy i dozbrajania się poprzez przyciąganie do siebie rożnego rodzaju ciał stałych. Takie połączenie Touch My Katamari z Transformers. Zapewne gra zdobędzie popularność w Japonii, ale czy w pozostałych rejonach świata... zobaczymy.

Bardziej niż pewnym było pojawienie się kolejnej odsłony serii KILLZONE. Tym razem o podtytule Shadow Fall. Dość dynamiczny zapis rozgrywki pokazał nam kilka sekwencji, najpewniej początkowych z gry. Jednak oglądając początkowe sceny miałem wrażenie, ze patrzę na Call of Duty: Black Ops 2. Gra wydała się mniej mroczna niż poprzedniczki, ale może to przez otoczenie w jakim rozgrywały się pierwsze sceny. Miejscem akcji jest planeta Vekta, która zamieszkują "nasi" oraz Helghanie. A całość zaczyna się z przytupem, bo własnie od ataku "tych złych". Było dynamicznie i ładnie, a jednak głowy mi nie urwało. Mimo to czekam, bo lubię tą serię.

    

Następnym tytułem była gra Driveclub. Pomimo ładnej grafiki, jakoś tak bez rewelacji.
Tym razem twórcy Motorstorm'a postawili na symulator wyścigów, w których będziemy mogli zasiąść za kierownicą najlepszych pojazdów na świecie (w ich opinii). Dodatkowym atutem gry ma być obfite wykorzystanie dobrodziejstwa zaoferowanego przez tytuły FPS. Gracz ma dostać pełną kontrolę nad naszym awatarem w grze i swobodnie poruszać się po środowisku gry (ciekawie wyglądało rozglądanie się po pojeździe). Gra ma się skupiać na rywalizacji ludzi skupionych wokół klubów i dawać nam możliwość grania za pomocą tabletów i telefonów (zapewne i PS VITA też) w dowolnym miejscu. Jedno trzeba przyznać twórcom, modele pojazdów zrobili rewelacyjnie.

Zapowiedź następnego tytułu, czyli inFAMOUS: Second Son, w obliczu zapowiedzi o "uspołecznianiu konsoli" i personalizacji systemu do upodobań graczy, zabrzmiała jak gorzki żart. Otóż przyjdzie nam pojawić się w świecie inwigilowanym z każdej strony, gdzie to kamery i satelity obserwują nasz każdy krok, a rząd sprawuje władzę twardą ręką. Jednak w świecie tym żyją ludzie o ponad naturalnych zdolnościach, którzy potrafią przeciwstawić się systemowi. Wspominanie o obserwowaniu ludności na każdym kroku poprzez urządzenia jak telefony, czy komputery było nie na miejscu, ale sam tytuł zapowiada się naprawdę rewelacyjnie. Niestety pokazano tylko trailer, nic z rozgrywki, ale samo to zrobiło mi niezłego smaka na ten tytuł. Szczególnie, że prąd zastąpiono ogniem, aż chce się zaśpiewać: "Płoń, płoń, płoń parlamencie, niech cię spali ten ogień na historii zakręcie...". Tytuł na wyłączność dla PS4 (i dobrze).

Kolejna gra, która przykuła moja uwagę to The Witness. Gracz ma trafić na tajemnicza wyspę usianą zagadkami logicznymi, których rozwiązanie ma go doprowadzić do odkrycia największych sekretów miejsca w którym się znalazł. Czy to aby nie brzmi znajomo? Bo moje pierwsze skojarzenie to ... Myst. Gra ma być niezależna, ale początkowo ma być wydana tylko na PS4 (fajna niezależność :P ). Stylizacją i wykonaniem przypomina odrobinę Podróż oraz Flower. Piękna i kolorowa grafika, wspaniała muzyka. Myślę, że jeśli uda się wykorzystać potencjał tego typu produkcji jest szansa na dobrą grę, która się warto zainteresować.

Tytułem, który mnie najbardziej interesował był zdecydowanie Watch Dogs. Nie małym zaskoczeniem jest to, że gra zostanie wydana na PS4 (czyżby PS3 miało być pominięte ?). Gra już w zeszłym roku przykuła moją uwagę i to co Ubisoft pokazało na prezentacji SONY raczej było spodziewane i nie zaskoczyło nikogo, jednak gameplay był soczysty i klimatyczny. Francuzi mają dobre wyczucie do tego typu tytułów. Gra przywodzi na myśl tytuły jak Assassin's Creed, czy Splinter Cell, a nawet serię GTA. Rozwija jednak otwarty świat o szereg nowych rozwiązań związany z ideą miasta przyszłości i hakowania praktycznie każdego elementu otoczenia. Jeśli będzie to tytuł startowy PlayStation 4 to jest to jedna z gier, która naprawdę trzeba mieć.

Nielichym zaskoczeniem było pojawienie się tego pana ze zdjęcia na scenie. Przedstawiciel Blizzard'a poza zapewnieniem, że podpisali z SONY kontrakt o współpracy strategicznej i przekazaniu planów podbicia Świata (co byłoby chyba możliwe w wykonaniu obu gigantów) miał na celu przekazanie prezentacji "nowej gry na konsole" i ogólnie poinformowanie, że Blizzard wchodzi na rynek konsol. Z tym stwierdzeniem troszkę przesadził, bo to tytuł ani nowy, ani tym bardziej pierwszy na konsole, bo chyba Blizzard już miał okazję gościć na PSX. A tym tajemniczym tytułem okazał się ... Diablo 3. Gdzieś tam napomknięto, że tytuł będzie dawał możliwość trybu kooperacji dla graczy na jednej konsoli, a poza tym nic szczególnego. jak dla mnie żadna rewelacja, zważywszy na przewidywany termin wydania konsoli. No ale w oczach dewelopera to była "ziemia obiecana" dla graczy... cóż.

Ostatnią ciekawą zapowiedzią była prezentacja Activision, która to znowuż zapowiedziała Bungie (widać, że twórcy Halo poważnie się pogniewali na Microsoft) z projektem Destiny. Pokazano kilka filmów, które mogły wyglądać jak gameplay, ale były to tak krótkie migawki, że ciężko było stwierdzić, czym tak naprawdę były. Zapewne gra Bungie będzie multiplatformowa zatem większym zaskoczeniem nie było to, że studio po zrzuceniu jarzma Microsoftu chce wypłynąć na szerokie wody.

Poza tym pokazano tez kilka innych produkcji m.in od Capcom (jakiś RPG akcji o tytule roboczym Deep Down) i demo techniczne od Square Enix. Poza tym rozbawiła mnie jedna zapowiedź. Otóż zapowiedziano, że na konsole PlayStation 4 pojawi się Final Fantasy. I tyle. Żadnych szczegółów, tytułu... nic. Zwyczajnie facet się uśmiechnął, ukłonił i zszedł ze sceny dumny jak paw. Zresztą prezentacje Japończyków były jedyne w swoim rodzaju, bo to naprawdę trzeba usłyszeć, żeby zrozumieć o co chodzi...

dzielnie siedziałem i walczyłem z sennością do samego końca licząc, że zobaczę najnowszy twór SONY... jedyne co zobaczyłem na koniec to:

Jedynym namacalnym dowodem istnienia konsoli, był pad zaprezentowany na samym początku. Niestety SONY nie pokazało modelu konsoli, choć to chyba tylko moje wrażenie ale w jednej z migawek pojawiła się na ułamek sekundy tajemnicza czarna konstrukcja.
Szczerze, to cała konferencja mnie rozczarowała. Nie było zaskoczenia na które liczyłem. No fakt, PS4 będzie wykorzystywać "różdżki" znane z Move (pokazano demo, w którym ktoś dosłownie rzeźbił w powietrzu oraz jak to za pomocą kontrolerów ruchowych animowano "pacynki"), będzie współpracować z PS VITA, zmieni się PSN... będzie kolejny KILLZONE. Ale to wszystko gdzieś tam już było słychać. Konferencja tylko to potwierdziła. Tylko dlaczego nie pokazali samej konsoli?

Mam tylko nadzieję, że Japończycy wyciągną lekcję z porażki PS VITA i zrozumieją, że konsola musi mieć nie tylko chwytliwą nazwę i usługi społecznościowe, ale przede wszystkim grywalne tytuły.
Pozostaje nam tylko czekać do końca roku 2013 i na odpowiedź XBOX'a.

Pozdrawiam i do następnego przeczytania.

PS. Podczas prezentacji pojawił się też Polski akcent. A jakże, chodzi o studio CDProjekt RED, którego logo widniało na tablicy ze studiami tworzącymi tytuły na PlayStation 4 (tak, chodzi o Wiedźmina :D )
   

Star Trek Online - "Gry za grosze"

"Space, the final frontier...", tymi słowami Patrick Stewart witał tuż przed seansem kolejnego odcinka Star Trek: The Next Generation pewnego młodego człowieka wieczorami, gdy ten wracał ze szkoły i szykował się na kolejną przygodę w nowym i ciekawym dla niego uniwersum. Był to początek lat 90-tych XX wieku i jak się okazało, był to nie tylko czubek góry lodowej cudownych filmów i gier, co inicjator mojej fascynacji gatunkiem SF.

Poza kilkoma serialami (w tym moim ulubionym Deep Space Nine) liczącymi średnio po 7 sezonów (gdzie każdy sezon liczy po 24 odcinki) oraz kilkunastoma filmami kinowymi (przypominam, że w maju do kin wejdzie 12-ty film z kolei) i masa gier oraz książek Uniwersum Star Trek jest przepotężną kopalnią radości dla każdego geek'a. 

I gdy tylko pojawiła się wiadomość, że powstaje gra Star Trek Online moja radość sięgała zenitu. Ktoś teraz czytając te słowa pewnie się zastanowi: "Ale zaraz przecież facet deklarował, że jest wielkim fanem Star Wars, a tu nagle wypisuje coś takiego?". A tak Moi Drodzy, bo ja otwarty jestem i nie ograniczam się tylko do podziałów SW - cacy to ST - złe. Może dlatego, że w naszym kraju nigdy nie przelewało nam się z takimi produkcjami (szczególnie w radosnych latach 80-tych) i dlatego miłością fana obdarzałem wszystko z gatunku SF (później i Fantasy). Poza tym takie pasje powinny łączyć, a nie dzielić, parafrazując Patryka "ROJO" Rojewskiego. 

Początkowo Star Trek Online (pomimo wcześniejszych zapowiedzi i anulacji projektu) wydane było jako gra MMO z płatnym abonamentem. Oczywiście istniała możliwość zakupu gry z "dożywotnim abonamentem", ale konieczność uiszczania miesięcznej opłaty w tamtym czasie powstrzymała mnie dość skutecznie na okres dwóch lat. Stała obserwacja tego tytułu oraz klarujące się tendencje rynku gier MMO sugerowały, że wkrótce gra powinna przejść na model Free-to-play. W styczniu 2012 oficjalnie Star Trek Online zmienił model płatności (w głównej mierze opierający się na mikropłatnościach) i stała się bardziej dostępna dla większej ilości ludzi. Zresztą podobna sytuacja spotkała Star Wars: The Old Republic (z która siłą rzeczy będę konfrontował opisywaną grę). 

Akcja gry rozgrywa się 30 lat po wydarzeniach znanych z filmu Star Trek: Nemesis i zupełnie ignoruje alternatywną linię czasową znaną z filmu J.J. Abramsa.

Jako młody oficer dostajemy szansę wykazać się jako dowódca własnego statku. Możemy go skonfigurować, pomalować i nazwać według własnego uznania (oczywiście większa ingerencja, jak zmiana modelu statku wymaga opłaty w osobnej walucie, którą trzeba zakupić). Mój statek został ochrzczony jako U.S.S. FOBOS, a oficer został przedstawicielem klasy techników (tak jest, złoto-czarny mundur floty dane mi było przywdziać). Po drobnym wstępie, gdzie to uczą nas podstaw walki (co ciekawe mamy okazję stawić czoła przedstawicielom Borga, którzy zadziwiająco szybko padali pod moim ostrzałem) ruszyliśmy na stację orbitującą wokół ziemi (zresztą, możemy z tej lokacji nawet "przesłać się" do Akademii Gwiezdnej Floty - polecam), a tam Wszechświat staje przed nami z rozpostartymi ramionami. Dostajemy pierwsze misje i ruszamy by rozwijać nasza karierę oficera Gwiezdnej Floty.

Gra się naprawdę przyjemnie w ten tytuł, bo oferuje nam dwojaki sposób rozgrywki. Po pierwsze mamy okazję własnoręcznie sterować swoim statkiem. W przeciwieństwie od The Old Republic w czasie bitew kosmicznych nie lecimy po wyznaczonym torze, a sami decydujemy, którą burtą ustawić się do przeciwnika i czym w niego wystrzelić. Zresztą osobny zestaw umiejętności zapewniony nam dzięki zwerbowanym oficerom oraz odpowiednim konsoletom (zakupywanym jako unowocześnienia naszego statku) daje możliwość pełnego wczucia się w bitwę. Manewrowanie, przekierowywanie mocy do tarcz, lub broni oraz regulowanie prędkości daje sporo możliwości taktycznych w czasie bitwy. Nie mamy tu do czynienia z strzelaniem do kolejnych fal przeciwników. Walki są typowe dla Star Trek. Jest nasz statek i statek (lub statki) oponenta. Trzeba się czasem nieźle nakombinować, by pozbawić wroga tarcz, by torpedy fotonowe weszły w kadłub robiąc potężne zniszczenia.
Czasem się zdarza, że nasza grupa zwiadowcza, musi spenetrować stację kosmiczną, bazę lub powierzchnię planety. Wybieramy wtedy uzbrojenie dla naszej grupy oraz postaci nam towarzyszące. Zazwyczaj idziemy my, nasi oficerowie (jeśli nie mamy odpowiedniej ilości oficerów, zwerbowany zostanie "bezimienny" członek załogi - na szczęście śmiertelność ich jest zdecydowanie mniejsza niż ich serialowych odpowiedników). Po lądowaniu gra przypomina inne tytuły MMO, gdzie to przedzieramy się przez hordy oponentów. Zaletą jest zdecydowanie bardziej taktyczny rodzaj walki. Mniejsze znaczenie ma zręczność, a zdecydowanie bardziej skupiamy się na odpowiednim doborze uzbrojenia oraz zdolności.
Cały czas wykonując zadania, czy to misje bojowe, ratunkowe, czy badawcze mamy wrażenie uczestniczenia w świecie, który znamy z seriali oraz filmów.

Rozwój postaci polega głównie na rozdzielaniu punktów doświadczenia w odpowiednie zdolności nasze oraz naszych oficerów. Możemy inwestować w zdolności walki na powierzchni lub w zdolności bojowe naszej maszyny latającej. Poza tym dzięki naszej załodze możemy prowadzić rożne badania, które dodają nam m.in jedną z walut funkcjonujący w grze: dilithium. Te fioletowe kamienie mogą posłużyć do zakupu lepszych przedmiotów, ale również do zakupu kredytów ZEN (które można również zakupić poprzez mikropłatności), jednak tutaj trzeba być bardzo cierpliwym, by zdobyć kwotę, która może posłużyć do zakupu lepszego statku.
Dilithium zdobywamy również w drużynowych misjach bojowych, przykładem niech będzie walka z całą flotą Borg, która potrafi dostarczyć emocji.
Kredyty ZEN to waluta prestiżowa, za którą dokupujemy sloty postaci, nowe lepsze pojazdy (większy statek to większa moc ofensywna i większa załoga) oraz nowych oficerów.
Podstawowa waluta to kredyty energii, za które można zakupić podstawowy ekwipunek.

Graficznie gra nie powala. The Old Republic zastosowało dość specyficzny styl graficzny, dzięki czemu gra będzie się starzeć wolniej. Specyfikacja Star Trek oraz tego świata wymusiła bardziej realistyczne projekty postaci oraz lokacji. Niestety 3 lata od momentu wydania gry dają znać o sobie. Silnik gry nie jest za świeży, jednak nie zachodzi obawa, że powybija nam oczy pikselami. Najlepiej wyglądają bitwy w przestrzeni kosmicznej. Animacja postaci jest troszkę sztywna i czasem sprawia wrażenie topornej. Ale nie przeszkadza to w odbiorze gry. Muzyka za to jest poezja dla ucha. Do tej pory myślałem, że The Old Republic ma jeden z lepszych soundtracków, ale Star Trek Online dzielnie go goni i nie ustępuje mu pola. Muzyka potrafi być patetyczna i nadawać odpowiednią dynamikę rozgrywce, czasem wplatając charakterystyczne motywy. Rewelacyjnie buduje klimat i nie przeszkadza w grze.

Czy warto zagrać w Star Trek Online? Tak, a jeśli wiecie kim jest Kirk, Spock, Picard, czy Sisko... to już pewnie i tak gracie w ta grę. Jest to chyba jedna z lepszych gier osadzonych w Uniwersum Star Trek (po takich tytułach jak Elite Force, czy Away Team). Łączy w sobie charakterystyczne bitwy w przestrzeni kosmicznej z misjami zwiadowczymi na powierzchniach planet. Ta gra to esencja tego co znamy z The Next Generation.

Moja ocena to 4+/6. Zdecydowanym plusem dla tej gry jest klimat jaki buduje wokół siebie. Wciąga on gracza i przenosi wręcz do gry (wczoraj celem wykonania kilku screenów odpaliłem Star Trek Online "na chwilę" - spędziłem 3 godziny na radosnym wykonywaniu misji badawczych i ratunkowych). Twórcy gry uniknęli idiotycznego ganiania za "potworkami" celem nabicia doświadczenia oraz przypadkowych spotkań z pojawiającymi się nagle przedstawicielami wrogich nam frakcji, którzy pojawiają się nam za plecami (niestety The Old Republic cierpi na taki syndrom i przebijanie się przez hordy takich "przeszkadzajek" czasem potrafi znudzić). Całość jest sprytnie zmontowana w szereg misji jakie wykonujemy dla Gwiezdnej Floty. Filmowość walk oraz muzyka dodatkowo wzbogacają odczucie brania udziału w filmie o losach załogi jednego z okrętów Federacji. Poza tym gra jest zupełnie za darmo.
Minusy, to niestety mikropłatności, które podobnie jak graczom F2P w SW:TOR potrafią uprzykrzyć życie mniej cierpliwym osobom. Grafika, też nas nie rozpieszcza. Poza tym... w Federacji chyba nie funkcjonowała żadna waluta, a dowództwo nad własnym statkiem otrzymywali oficerowie w stopniu kapitana. Może się czepiam, ale to takie drobiazgi, które mogą razić purystów tego Uniwersum.

Gra warta polecenia i wypróbowania. W moim rankingu znajduje się na tej samej półeczce co The Old Republic. Pomimo, że prym wśród gier MMO wiedzie World of Warcraft, to prywatnie nie przepadam za tym tytułem (próbowałem kilka razy ale bakcyla nie złapałem), za to Star Trek Online i Star Wars: The Old Republic kupiły mnie swoim klimatem oraz przedstawianymi światami. I to pomimo swoich wad.
Mam nadzieję, że gra będzie żyć i rozwijać się dalej, bo póki co aktualizowana jest w kolejne "sezony" dość regularnie. Star Trek Online zasługuje na to. "Live long and prosper".

Pozdrawiam i do następnego przeczytania.