piątek, 13 września 2013

Assassin's Creed III : Liberation, czyli PlayStation (Vita) Lauresowym Okiem

Dziś w oderwaniu od klimatów Gwiezdnych Wojen, kolejny tekst mojej małżonki i drugiego redaktora Krainy, czyli Laures. Tym razem Laures postanowiła się zmierzyć z Assassin's Creed III: Liberation, czyli tytułu przeznaczonego na Playstation Vita. Myślę, że w świetle informacji o powstaniu wersji HD, która ma być portem na PC, PS3 i XBOX360, mogą być to ciekawe informacje. Zapraszam do lektury:

Assassin's Creed III : Liberation 
Bardzo lubię gry z serii Assasins Creed. Bardzo ucieszyłam się więc
kiedy zapowiedziano odsłonę tej gry na PS Vitę i to jeszcze z Assasynem kobietą. Początkowo gra miała być po polsku co na pewno dodatkowo zwiększyłoby jej atrakcyjność, niestety z tego zrezygnowano. 
Gra jest dość krótka. W sumie to dziewięć sekwencji.Grałam w nią około dwa tygodnie nie śpiesząc się zbytnio i nie poświęcając zbyt wiele czasu na granie. Z jednej strony gra jest banalnie prosta, wystarczy czasem trzymać jeden przycisk i przycisk kierunkowy, a nasza bohaterka Aveline gna po dachach lub po drzewach. By za chwilę sekwencja, poprzez idiotyczne zachowanie bohaterki, doprowadzała nas do szewskiej pasji i chęcią rzucenia konsoli 
Najgorzej wspominam pewną grę zręcznościową w której należało sprawić by kulka pokonując labirynt wpadła do otworu. Banalnie proste na żywo, prawie nie wykonalne w Assassin's. Kulka niesamowicie wolno się przesuwała i w zupełnie inną stronę niż powinna ( balansowanie konsolą ). Oczywiście aby mieć pełną synchronizację należy to wykonać w czasie poniżej 2 minut. Bardzo dużo jest zadań na czas czego ja akurat nie lubię.
Gra nie ma zbyt ciekawej historii, ma ją za to pogmatwaną. Ale niestety i tak zbytnio nie wciąga. Główna bohaterka Aveline jest córką francuskiego kupca i niewolnicy. W pewnej chwili tak się wszystko pomieszało, że nie byłam już w stanie zorientować się o co dokładnie chodzi. Tu akcja toczy się wokół assasynów, a tu nagle templariusze. 
Ciekawostką jest to, że cała gra jest wykonana przez Abstrego. Ale pojawia się sabotażysta, który pokazuje jak na prawdę wyglądały wydarzenia ( w filmowych przerywnikach ) jeśli tylko zlokalizujemy i zabijemy pewne osoby (Citizen E ).
Najbardziej w całej grze podoba mi się system przebierania postaci. Możemy być assasynem, niewolnicą lub damą. Każda z postaci ma swoje unikalne umiejętności. Dama np. strzela z parasolki, uwodzi strażników. 
Niestety czasem jesteśmy zmuszeni użyć danej "wersji" Aveline, nie ma opcji przejścia na różne sposoby danego momentu gry. Czasem jest to zrozumiałe i jakoś wytłumaczone, ale zazwyczaj jest to po prostu narzucone.
Gra jednak mocno mnie nużyła i jakoś nie wciągała w swój świat. Mało obchodziła mnie opowiedziana historia i to nie ważne czy z punktu widzenia templariuszy czy assasynów. Dlatego skupiłam się bardziej na
stronie technicznej. 
Cieszy za to ładna grafika, dobrej jakości filmiki. Sterowanie wykorzystujące możliwości Playstation Vity ( czytanie listów, rozszyfrowywanie map ). Nie podobał mi się system kradzieży i handel morski ( sama idea fajna ale gorsze wykonanie). A to dlatego, że handlować można tylko ze specjalnego biurka i nie chciało mi się tam raz po raz wracać. Zupełnie też nie podszedł mi multiplayer. Szumne zapowiedzi spotkania Conora z AC III tak zostały spełnione, o ile można tak nazwać spotykanie go na całe trzy minuty i zamieniamy z nim dwa zdania. 
Moja ocena 7/ 10 
Jest to gra dobra ale mało porywająca mnie fabuła i kilka niedoróbek w sterowaniu powodują, że nie chcę do niej wracać. Cieszę się z jej ukończenia ale nie miałabym ochoty grać w nią ponownie. 
Zaczęłam ostatnio grać w zupełnie inna grę na PS Vita Persona 4 i ten tyuł wciągnął mnie bez reszty. W Assassin's Creed III: Liberation nie było tej magii. Ale i tak ciesze się, że miałam okazję w Assasyna zagrać bo długo mnie kusił.
Niedługo pojawi się wersja Assassin's Creed III : Liberation HD na PC, XBOX 360 i PS3. Gra ta bez wkurzających bugów związanych ze sterowaniem jakie występują przy Playstation Vita będzie na pewno lepsza niż wersja na konsolkę przenośną.
Pozdrawiam Was i do następnego przeczytania.

poniedziałek, 2 września 2013

W poszukiwaniu czynnika M - Star Wars Battlefront II [PC]

I oto przed nami kolejny tekst dotyczący poszukiwać czynnika M w grach ze świat Star Wars. Dziś kontynuacja rewelacyjnego Battlefield'a... przepraszam, Battlefront'a z dopiskiem zwyczajnie "2". Oczywiście opis ten powstał na prośbę Manda'Yaim, czyli Polskiej Społeczności Mandalorian. Zapraszam

Moje boje i podboje.Star Wars Battlefront II jest kontynuacją zapoczątkowanej w 2004 roku serii gier FPS tyczącej bezpośrednich potyczek pomiędzy Imperium, a Rebelia oraz Republiką i Separatystami. Oś gry została praktycznie niezmieniona, czyli nadal wcielamy się w żołnierza jednej ze stron i bierzemy udział w potyczkach na arenach znanych z filmów. Nowością była zdecydowanie poprawiona grafika (oraz modele postaci) oraz specjalny system punktowania, który dawał najbardziej skutecznym graczom możliwość zagrania bohaterami jednej ze stron. Mnogość trybów od przejęcia flagi poprzez potyczkę bazującą na wzajemnym wytracaniu punktów aż do trybu polowania zapewniał naprawdę długie godziny sieciowych zmagań. Bo Battlefront II to gra przeznaczona głównie do zabawy w sieci. Dla pojedynczego gracza czeka kampania widziana oczami żołnierza klona (o głosie Temuery Morrison'a) od sławetnej bitwy na Geonosis, aż po czasy Imperium. Singlowy gracz może się również zmierzyć z niemiłosiernie upierdliwymi ale głupimi botami, które zwyczajnie uprzykrzają życie bez stawiania większego oporu. Ale za to jest to dobra okazja do poznania map. Najciekawiej się chyba prezentował znany z odsłon Battlefront na PSP tryb Galactic Counquest, gdzie to kierując jedną ze stron (czy to w czasach Wojen Klonów, czy też Rebelii) w grze turowej zdobywaliśmy kontrolę nad poszczególnymi planetami. A w momencie konfrontacji z przeciwnikiem przechodziliśmy do zwykłego trybu FPS.  Nie ma się jednak co oszukiwać, kampania i tryb dla samotników był jedynie treningiem i przedsmakiem tego co nas miało spotkać w grze z żywym oponentem.Graficznie i muzycznie gra w obecnych czasach nie powala na kolana choć ma swój urok, można by rzecz, ze od 2005 roku zestarzała się z klasą. Poza bitwami naziemnymi lub tez wewnątrz np. Gwiazdy Śmierci twórcy zaoferowali nam również potyczki w kosmosie, gdzie to możemy się porozbijać znanymi z Sagi myśliwcami. Te fragmenty gry są chyba najbardziej emocjonującymi elementami rozgrywki, gdyż poza kosmicznymi bitwami można było zrobić abordaż na wroga jednostkę i nieźle tam nabroić.
Zabawa po sieci, możliwość pogrania bohaterami znanymi z filmów w lokacjach, w których rozgrywały się kluczowe bitwy i jeszcze całość oblana gęstym i klimatycznym sosem Star Wars to murowana recepta na hit.  Zwłaszcza dla fanów gatunku i sieciowych zmagań z innymi graczami. 
Czynnik M.A ile tu zabawy dla Mandalorian? To zależy jak podejść do tematu. Z jednej strony mamy tutaj klony, które są genetycznymi bliźniakami Boby Fett'a  oraz okazjonalne pogranie Jango i Bobą. Z drugiej Okazja by wcielić się w zakutych w mandaloriańską zbroję wojowników jest dość rzadka i zależna od naszych bojowych zdolności. Plusem jest między innymi głos Temuery Morrison'a (członka honorowego Manda'Yaim) jako narratora i osoby podkładającej głos pod żołnierzy-klony. Stawanie w szranki jako Jango lub Boba jest fajne, ale to takie "lizanie loda przez szybę". Dlaczego? Bo jest to przyjemność ograniczona czasowo i bohaterowie jakoś nieszczególnie są grywalni. No ale na plus trzeba odnotować, że są.
 
Podsumowanie. 
Star Wars Battlefront II jest grą fajną, nie rewelacyjną jak jej poprzedniczka. Rzemieślniczo jest to dobre dzieło, które wprowadza kilka nowości i ciekawych trybów. Tytuł poprawiono graficznie, dźwiękowo trzyma wysoki poziom.. Choć większym sentymentem darzę zdecydowanie pierwszą część cyklu to przy Battlefront II również spędziłem miłe chwile. Bez szału. Co do nasycenia Mandalorianami, to poza klonami i głosem Temuery Morrison'a wiele tego w grze nie ma, ale warto chwilę z nią spędzić czasu i w miarę możliwości pokazać innym graczom (lub botom) co potrafi członek klanu Fett.  


Pozdrawiam i do następnego przeczytania.

środa, 28 sierpnia 2013

W poszukiwaniu czynnika M - Star Wars Jedi Knight: Dark Forces II [PC]

W poszukiwaniu czynnika M - czyli gry z klimatów Star Wars Mandaloriańskim okiem

I nastał czas na kolejny tekst na zlecenie  Manda'Yaim, czyli Polskiej Społeczności Mandalorian będący moim wkładem w Mandaloriańskie zestawieniem gier ze świata Star Wars. Tym razem zerkniemy na Star Wars Jedi Knight: Dark Forces II oraz dodatek Jedi Knight: Mysteries of the Sith wydane na PC, w celu odszukania tajemniczego czynnika M, czyli czynnika wpływającego na miodność i występowanie Mandalorian w grach. Zapraszam.

W poszukiwaniu prawdy.Jedi Knight: Dark Forces II jest, a jakże, kontynuacją rewelacyjnego Dark Forces. Ponownie przyszło nam się wcielić w Kyle'a Katarn'a. Tyle, że tym razem nie ganiamy jak chłopak na posyłki rozprawiając się samotnie z całymi zastępami Imperium, to znaczy ganiamy ale tym razem za własnymi sprawami. Co nie przeszkadza eksterminować naszych wrogów dziesiątkami. Kyle odbywa swoją podróż w poszukiwaniu śladów i prawdy na temat śmierci własnego ojca, jednocześnie odkrywając w sobie Moc i poznając tajniki władania mieczem świetlnym. Dodatek rozwijał fabułę o dalsze losy Kyle'a (między innymi ciekawy zwrot akcji w życiorysie naszego protagonisty) i oraz między innymi dawał nam możliwość zagrania Marą Jade.
Fabuła podstawowej wersji gry, będąc w rewelacyjny sposób odzwierciedlana w sekwencjach filmowych, potrafiła dość skutecznie przykuć na monitora na długie godziny. Natomiast dodatek nie tylko rozbudował linię fabularną ale wprowadził też kilka sympatycznych zwrotów akcji. Jednak największą zaletą była możliwość kolejnej konfrontacji z Bobą Fett'em (widocznie było mu mało po spotkaniu w Dark Forces), ale o tym później. Jedi Knight to przede wszystkim skok technologiczny w stosunku do Dark Forces. Przesiadka na nowy silnik (o ciekawej nazwie: Sith) w 1997 roku robiła naprawdę piorunujące wrażenie. Pełne 3D oferowane przez tytuł zachwycało, szczególnie po wsparciu akceleratorów grafiki, które dawały możliwość rozmycia tekstur i wzbogacenia efektów świetlnych. Rozbudowano również arsenał, nie tylko o miecz świetlny, ale również o możliwość korzystania z Mocy. Co dawało dość ciekawe efekty, jak rozbrojenie przeciwnika i wyłożenie mu naszych argumentów mieczem świetlnym lub blasterem. Dynamiczna walka dystansowa oraz możliwość walki mieczem świetlnym w połączeniu z naprawdę wciągającą historię stworzyło mieszankę, która zagwarantowała naprawdę tytuł z górnej półki zdobywający szturmem uznanie graczy.
Czas jednak nie obszedł się z grą łaskawie. Nie wiem jak to jest ale tytułu, które w przeszłości szarpnąwszy się na obsługę 3D w obecnych czasach wyglądają co najmniej ubogo. Animacja walki, zwłaszcza z perspektywy trzeciej osoby (to też było nowością w serii) wygląda obecnie dość siermiężnie i może sprawić, że współcześnie wielu graczy odbije się od kanciastych modeli szturmowców. Jednak pomimo ubogiej (obecnie) szaty graficznej warto rzucić okiem na Jedi Knight wraz z dodatkiem, bo scenariusz jest rewelacyjny i trzyma poziom, którego dawno nie widziałem w grach akcji. 

Czynnik M w 3D.Pomimo genialnej linii fabularnej oraz rozwiązań technicznych, które wówczas wywoływały u graczy euforyczne reakcje, gra ma naprawdę malutkie nasycenie czynnikiem M. Dlaczego? No fakt, mamy tu grę, którą możemy przechodzić jako typowy FPS akcji pozostawiając za sobą zgliszcza. Ale nie jest to już ten sam najemnik, z którym mieliśmy okazję pokonywać kolejne poziomy Dark Forces. Kyle Katarn się zmienił i cała konwencja gry również. Teraz mamy początkującego Rycerza Jedi. A wspomniany Boba Fett faktycznie występuje, ale w sekretnym poziomie (i to dopiero w  Mysteries of the Sith), który mamy okazję przechodzić jako ... Luke Skywalker. Poziom ten rozgrywa się na Bespin i skupia się na odwzorowaniu znanej z filmu sekwencji pojedynku z Vaderem. A Boba... no cóż pojawia się przy okazji. Mando-metr raczej nie szalał z entuzjazmu, ot zwyczajnie zarejestrował fakt pojawienia się modelu postaci. A szkoda. 
Podsumowanie.Star Wars Jedi Knight: Dark Forces II oraz Mysteries of the Sith to naprawdę świetne tytuły, które gdy tylko zwalczymy awersję do kanciatych obiektów (oraz problemy występujące w wersji dostępnej w usłudze Steam), potrafią zapewnić wiele godzin rozrywki. Oferując scenariusz który mógłby się stać kanwą do nakręcenia całkiem dobrego filmu. I mimo to, że Mandalorianin raczej nie znajdzie dla siebie tu za dużo (a jak znajdzie to go rozczaruje), to jednak warto pokusić się o zagranie w ten tytuł. Bo naprawdę warto.
Gra posiada unikalny klimat, który jest przepięknie wzbogacony wstawkami filmowymi. Zresztą ciekawostką jest to, że sceny te były pierwszymi jakie nakręcono od czasów Powrotu Jedi i to nim rozpoczęto zdjęcia do Mrocznego Widma. 

A już wkrótce kolejny tekst z serii: "W poszukiwaniu czynnika M... "

Pozdrawiam i do następnego przeczytania