Medal of Honor Warfighter - RZUT (Rad)OKIEM

Jakiś czas temu miałem przyjemność w cyklu "Gry za grosze" wspomnieć o wydanym w 2010 roku Medal of Honor, który udało mi się zakupić za około 30 zł. Nieświadom byłem wtedy, że moja małżonka miała niecny plan obdarować mnie w ramach imienin kontynuacją tego tytułu, czyli właśnie Medal of Honor Warfighter.

Jako, że oficjalna premiera jest dziś, nie obiecywałem sobie wczoraj za wiele od gry poza instalacją i "patchowaniem". Okazało się jednak, że dane mi będzie chwilkę pograć i w tryb dla pojedynczego gracza, jak i w sieci z innymi wojakami.

Scenariusz jest bezpośrednią kontynuacją wydarzeń z poprzedniej części Medal of Honor, nawet spotykamy tych samych bohaterów. Póki co miałem okazję zobaczyć "Mother" i "Preacher'a", ale to dopiero początek całej zabawy. Gra rozpoczyna się naprawdę z przytupem i dynamika godna filmów akcji. Sterowanie jest w grze więcej niż intuicyjne (choć ja oczywiście się początkowo gubiłem, co owocowało częstymi zgonami w grze na serwerze) i dla wyjadaczy Battlefield'a 3 będzie niczym wizyta u starych znajomych. Szybkie przebicie się przez pierwsze dwie misje i rozpoczęcie trzeciej (tej znanej z pokazu na E3 2012) zaowocowało gęstym ślinotokiem na widok tego co moje oczęta mogły uświadczyć. Silnik Frostbite 2.0 w tej grze miażdży. Grafika jest naprawdę przepiękna i czasem ciężko powstrzymać się od rozglądania się na około. Udźwiękowienie również daje radę, zwłaszcza odgłosy kanonady w jakiej uczestniczymy na ekranie. Muzyka, jakoś mi umknęła i w obecnej chwili ciężko mi nawet powiedzieć, czy coś tam w tle grało, ale za to zapadły mi w pamięć głosy aktorów. Z początku troszkę mnie raził polski dubbing, ale potem jakoś się przyzwyczaiłem.

Gdy zaliczyłem kolejny zgon mego wirtualnego żywota, postanowiłem zakosztować esencji tej gry, czyli rozgrywki multiplayer. Miłym zaskoczeniem była możliwość wybrania kraju jaki chcemy reprezentować. Oczywiście mój wybór padł na Polskę i na najlepszą formację w tej grze, czyli GROM :D Ciekawostką, która przypadła mi do gustu jest wspomaganie swojego kraju w walce na arenie międzynarodowej. Walcząc pod flagą swojego (lub nie) kraju zdobywamy specjalne żetony. My mamy za to baretkę, a nasz kraj punkty w rankingu :D Gdy już miałem odblokowane wszystkie dodatki z Edycji Limitowanej (no prawie wszystkie, bo nie wiem jak odblokować operatora SOG za posiadanie Battlefield 3 - ale się dowiem :) ) wybrałem pierwszy z brzegu serwer (Czeski) i wszedłem do gry. Chwilę minęło nim zorientowałem się, że gram w trybie współpracy wraz z jakimś innym człowiekiem. Tamten gracz sterował (chyba) właśnie operatorem z SOG pod flagą Szwecji. Podziwiam jego anielską cierpliwość do mojej osoby. Pomimo, że ekran odrodzenia widziałem dość często, to zdarzyło mi się kilka akcji zakończyć sukcesem. A już szczytem połechtania mojego ego, był koniec meczu, gdzie to moja Szwedzko-Polska drużyna desperacko atakowała pozycje bronione przez dwie drużyny (w sumie 4 graczy). Nie wiem jak, ale daliśmy radę i na koniec zostaliśmy uhonorowani piękną animacją naszych dzielnych wojaków.

Pierwszy kontakt z grą jest bardzo pozytywny i osobiście dziwią mnie tak średnie opinie recenzentów. Gra ma naprawdę trudny start. Za chwilę na rynek wchodzi pewniak od Activision, jakim jest Call of Duty: Black Ops 2. I pomimo, że według mnie Medal of Honor Warfighter ma zdecydowanie więcej do zaoferowania (rewelacyjnie łączy dynamikę Call of Duty z taktycznym podejściem Battlefield) to ciężko się będzie jej przebić przez giganta Activision (naprawdę, nie czuję multiplayera w Call of Duty - może za mało grałem i się nie przekonałem).

Dla mnie Medal of Honor Warfighter zapowiada się rewelacyjnie i te pierwsze godziny w grze dały mi naprawdę dużo radości. Fajna grafika, rewelacyjny dźwięk i to fascynujące uczucie podczas oddawania strzału. No i oczywiście żołnierz GROM'u na okładce steelbook'a. Miodność, miodność i jeszcze raz miodność. Aż się nie mogę doczekać, gdy dziś wieczorem zasiądę do kolejnej sesji :D

A jak się troszkę ogarnę w grze, to postaram się napisać coś więcej.


Pozdrawiam i do następnego przeczytania.

PS. Zapraszam do rozdania, Medal of Honor: Warfighter czeka! 

"Gry za grosze" - Myst III - Exile

Wyobraź sobie pustą kartkę leżącą przed Tobą. W dłoni trzymasz pióro napełnione atramentem. Delikatna woń inkaustu drażni Twój zmysł węchu. Pusta strona kusi do stworzenia czegoś. Czegoś pięknego za pomocą słów. Zaczynasz pisać... i tworzysz świat. Opisujesz ukształtowanie terenu, zasady jakimi się ten świat przez Ciebie stworzony ma się rządzić. A co by się stało, gdyby tak wejść do wykreowanego świata (nazwijmy go Wieku)?

Tytuł tej recenzji jest troszkę zwodniczy, gdyż pod pozorem zachęcenia Was do zakupu tej gry, a dokładnie Myst III: Exile (niestety obecnie bardzo słabo dostępnej - jedynie serwisy aukcyjne lub muve.pl - za około 5 zł), chciałbym napisać o serii gier, które są wyjątkowe nie tylko dla mnie, ale dla całego świata gier komputerowych.

Czym jest seria Myst? To seria gier przygodowych, która graczom towarzyszy od lat 90-tych ubiegłego wieku. Od momentu kiedy rozpoczęto prace nad pierwszą częścią zatytułowaną zwyczajnie Myst(a było to w 1991 r.) gra przeszła długa drogę.
Myst został wydany w 1993 r. przez studio Cyan. Co było tak wyjątkowego w tej grze? Praktycznie wszystko. Znakiem rozpoznawczym serii stal się widok z perspektywy pierwszej osoby. Poruszaliśmy się "skokami" pomiędzy kolejnymi planszami i obserwowaliśmy światy lub raczej Wieki oczami naszego bohatera. Nie było tam obcych czyhających na nasz żywot, nie używaliśmy broni. Naszym jedynym orężem był nasz umysł, zdolność kojarzenia i obserwacji otoczenia. A "wrogiem" otaczające środowisko i zagadki.
Początkowo Myst miał być ręcznie rysowaną przygodówką, jednak twórcy (Robyn i Rand Miller) swoje dzieło wyrenderowali w programie graficznym i pokryli teksturami. Gra stała się hitem. Oprawa wizualna na warunki jakimi dysponowały ówczesne komputery stała się hitem. Całości dopełniała muzyka. Piękna, nastrojowa i tajemnicza (soundtrack został osobno wydany).

Jednak mój pierwszy kontakt z grą Myst wcale nie nastąpił w 93r., a znacznie później. Tak to już w życiu bywa, że jak coś się sprzedaje, to za chwilę ma naśladowców. Narodził się nawet taki specyficzny gatunek przygodówek "mystowatych". Takim tytułem był rodzimy Reah wyprodukowany przez L.K. Avalon. To właśnie ta gra była dla mnie początkiem i bodźcem to poznania Myst. Traf chciał, że mniej więcej w tym czasie w moje dłonie trafiła książka Myst: Księga Atrusa. Był to naprawdę wspaniały wstęp do fabuły gry. (Na naszym rynku była dostępna również druga książka z serii, Myst: Księga D'ni. Obie wydane przez Prószyński i S-ka.)

Czas mijał, gdzieś na rynku pojawiła się kontynuacja, a potem nawet trzecia część owej wspaniałej przygodówki. A ja nadal nie mogłem jej zdobyć pierwszego tytulu serii, ani tym bardziej kupić. Zmieniło się to jednak, gdy Cenega wprowadziła nową serię wydawniczą "Kolekcja Klasyki". Pierwszego dnia, gdy tylko pudełko z grą się pojawiło na półkach sklepowych zaraz po zajęciach na uczelni (a były to czasy radosnego mojego studiowania) zakupiłem zbiorcze wydanie za... około 15 zł. W skład tego wydania wchodziły gry:
Myst: Masterpiece Edition - z poprawioną grafika w stosunku do pierwszego wydania,
Riven: The Sequel to Myst - z przepiękną grafiką,
Myst III: Exile - z fotorealistyczną grafiką i możliwością swobodnego rozglądania się.
Interes był przedni zważywszy, jaka wspaniała przygoda mnie czekała, w dodatku po polsku.

No właśnie, przygoda. Wspomniałem o muzyce, grafice, założeniach, coś tam wspomniałem o kreacji świata. Ale o co w tej grze tak naprawdę chodzi? Swoją przygodę w Myst rozpoczynamy jako nieznany bohater, którego poznajemy w introdukcji gry. Człowiek ten miał kontakt z tajemniczą księgą... która przeniosła go do Wieku Myst.
Czym są Wieki? O co chodzi z tymi księgami? Dlaczego znalazł się na jakiejś wyspie? Tego musi się właśnie dowiedzieć. Fabułę poznajemy poruszając się po lokacjach oraz rozwiązując napotkane zagadki. Jednak całość sprowadza się do bohatera imieniem Atrus (tak, to on jest głównym bohaterem pierwszej książki) i jego rodziny. Poznajemy tragiczne losy jego bliskich oraz sytuację, w której się teraz znalazł i w której oczekuje naszej pomocy.

Kimże jest ów Atrus? Jest potomkiem starożytnej cywilizacji zwanej D'ni, która opanowała sztukę kreowania nowych światów (zwanych Wiekami) za pomocą słowa pisanego. Piękne prawda, wspaniała gra i historia ściśle związana z książkami, czegóż chcieć więcej :D. Niestety, jak każda starożytna cywilizacja ma w zwyczaju i D'ni zakończyła swoją egzystencję. Pozostało się przy życiu kilku osobom, które znały prawdę o D'ni i Wiekach. Saga Myst pozwala nam poznać różne etapy życia Atrusa, jego żony, dzieci, a nawet ojca (ostatniego prawdziwego D'ni czystej krwi). Jak to zwykle bywa, relacje rodzinne naszych bohaterów tła są co najmniej skomplikowane. Jest zdrada, zawiść, zemsta. I pomimo, że akcja jest zazwyczaj dość spokojna i gra nie wymaga od nas zręczności małego Azjaty grającego w Starcraft to fabuła jest emocjonująca i porywająca... jak naprawdę świetna książka.

A jaka jest tu nasza rola? Obserwatora i pomocnika Artusa. Rewelacyjne jest obserwowanie bohaterów w kolejnych częściach, jak ewoluują, jak zmienia się ich nastawienie do nas (z czasem Artus zaczyna nazywać nas przyjacielem). Niechcący wczuwamy się w ten świat i zaczynamy uczestniczyć w tych wydarzeniach.
Celowo staram się unikać opisywania niektórych wątków fabularnych, by nie odbierać Wam przyjemności rozkoszowania się nimi samemu. Bo w Myst się nie gra, tu się rozkoszuje każdą chwilą spędzoną w tym fascynującym uniwersum.

Popularność gier z serii Myst zaowocowała powstaniem w sumie 5-ciu części głównego cyklu. Pierwszy tytuł doczekał się nawet dwóch wznowień (pomijam wersje na inne platformy, ale Myst został wydany również na PSP i DS), wspomnianej wcześniej Masterpiece Edition oraz całkowicie odświeżonej i wydanej na silniku Myst V: Koniec Wieków gry o tytule realMyst.

Poza wspomnianym głównym cyklem pojawia się również seria poboczna URU. W moim posiadaniu jest wydanie o tytule Uru: Kompletne Kroniki , które zawiera podstawową grę oraz dwa dodatki wzbogacające rozgrywkę o dodatkowe Wieki. W tym tytule spotykamy się z troszkę inną formą zabawy. Nie jesteśmy już anonimowym bohaterem, lecz tworzymy własnego awatara, który ma za zadanie eksplorować w czasach bardziej nam współczesnych starożytną cywilizację D'ni. Gra miała być początkowo tytułem przeznaczonym do gry z innymi graczami (zresztą z informacji jakie posiadam na bazie Uru miał powstać Myst Live - ale chyba kiepskie zainteresowanie było wśród graczy - hm... w sumie ja też wolę w samotności eksplorować Wieki). Zmiana formy, chyba nie spodobała się odbiorcom, gdyż gra poniosła finansową klapę. A, szkoda, bo warto dać jej szansę.

Czym dla mnie jest seria Myst? To gra totalna. Piękna, mądra i dająca kłam tezą, że gry uczą zabijania i mordowania. Nie, gry są też dziełem sztuki, które uczą w mądry sposób myślenia. Pamiętam jak dziś, gdy przy odpalonym Myst III: Exile z kartką na kolanach i z kalkulatorem. Do pokoju weszła moja mama i widząc mnie zapytała: "Co robisz?", "Gram" - odpowiedziałem rysując coś na kartce i przeliczając jakiś dane na kalkulatorze. Mina jej była wtedy dla mnie bezcenna, ale podeszła i zainteresowała się co tak pochłonęło jej syna.
Zagnębiając się w świat Myst miałem wrażenie, że zasiadam do genialnej książki. Książki, która nie tylko wymaga ode mnie pełnej uwagi, ale również zaangażowania. A najpiękniejsze jest to, że pomimo łączenia się całego zarysu fabularnego, to każda część gry stanowi osobną, zamkniętą całość i nie każe gracza, za nieznajomość poprzednich części.

Ocena? 6+/6. Za całokształt, za czas spędzony w poszukiwaniu prawdy o D'ni.

Jeśli nie mieliście okazji poznać tej gry to jedyna szansa, to serwisy aukcyjne lub oferty z wyprzedaży na muve.pl, gdzie to właśnie Myst III: Exile jest obecnie za około 5 zł (zważywszy na fakt darmowej wysyłki, cena jest dość atrakcyjna).


Pozdrawiam i do następnego przeczytania.

"Gry za grosze" - Medal of Honor

Jakiś czas temu wspominałem, że w łapki wpadła mi pozycja z 2010 roku pt. "Medal of Honor". Tytuł dość kontrowersyjny i niedoceniony przez środowisko graczy. A szkoda, bo przy bliższym poznaniu okazuje się całkiem atrakcyjny, szczególnie za cenę 29,99.

"Medal of Honor" jest grą, w tworzeniu której udział brały dwie ekipy. Jedna (Danger Close) odpowiadała za tryb dla pojedynczego gracza i pracowała na Unreal Engine 3.0, druga (DICE) tworzyła część przeznaczoną dla wielu graczy działająca na silniku Frostbite znanym z Bad Company 2. Tą swoją dwoistość gra pokazuje już przy uruchamianiu bo odpalając czy to kampanię, czy multiplayer mamy wrażenie, że przesiadamy się zupełnie do innej produkcji.

Twórcy kampanii dla pojedynczego gracza, jak to przystało na nowoczesny tytuł FPS podążyli za modą i akcję osadzili dość współcześnie. Dane jest nam przeżyć około półtora dnia (bo mniej więcej takie ramy czasowe obejmuje cały scenariusz) w Afganistanie walcząc z największym wrogiem nowożytnej ameryki... terrorystami. Już początek gry zapowiada dość dynamiczną i przesyconą akcją rozgrywkę. Podczas przedzierania się przez kolejne etapy gry mamy okazję wcielić się m. in. w postać żołnierza korpusu Marine oraz członka elitarnej grupy "Tier 1" o pseudonimie Rabbit. Nie zabrakło również dynamicznych zwrotów akcji, ciekawych misji wymagających skrytego działania lub działań opartych na ostrej wymianie ognia. Całość jest bardzo filmowa i kurczowo łapie gracza w swoje szpony i nie puszcza dopóki nie pokaże całego scenariusza. Ogólnie tytuł prezentuje się jako pewniak do hitu i gry roku, ale ... coś gdzieś po drodze nawaliło. Recenzenci nie pozostawili na grze suchej nitki. Do największych wad wyliczanych pod adresem "Medal of Honor" była długość gry. Na normalnym poziomie bez większego wysiłku grę da się ukończyć w około 4 - 6 godzin. Osobiście dla mnie to też zdecydowanie za mało, bo scenariusz aż się prosił o rozwinięcie i przedłużenie zabawy o kilka godzin. Z drugiej strony dostajemy bardzo dynamiczną i filmową grę w której raczej nie ma czasu na nudę i gra się naprawdę świetnie. Niestety duża filmowość wiąże się z pewnymi ograniczeniami dla gracza w postaci skryptów. Zdaję sobie sprawę, że wiele osób razi to w grach, ale fani Call of Duty powinni być do tego przyzwyczajeni. Dobre skrypty nie utrudniają gry, a urozmaicają ją w "fajerwerki", których moglibyśmy nie doświadczyć. Niestety w Medal of Honor skrypty czasem kuleją. Zdarzają dość zabawne sytuacje, przykładem niech będą drzwi mające być wysadzone za pomocą ładunku przez naszych kompanów, a otwierają się na kilka sekund przed wybuchem.
Świadczyć to może o bardzo pośpiesznym wydaniu gry, przez co bardzo na tym ucierpiała. A tak było blisko sukcesu.

Sprawa z grą po sieci to zupełnie inna bajka (i to dosłownie). Gra wygląda lepiej pod kątem graficznym (szalenie kojarzy mi się ze wspomnianym wcześniej Bad Company 2 - ale to głównie zaleta silnika graficznego) i jak to zazwyczaj bywa rozgrywka jest zdecydowanie mniej przewidywalna niż w "singlu". Gra oferuje kilka trybów zabawy, ale najlepsze co ma do zaoferowania to całkiem udany koktajl cech Call of Duty i Battlefield. Pomimo, że po sieci grałem mało, to zachwyciło mnie taktyczne podejście do rozgrywki na małych mapach. Pomimo swej dynamiki, gra nie wymaga aż takiej "małpiej zręczności" jak tytuły z serii Call of Duty (o czym ostatnio się boleśnie przekonałem stawiając swoje pierwsze kroki w Black Ops).
Dla mnie bardzo udany miraż dwóch odrębnych gier. Aż dziw bierze, że taka mieszanka nie zapewniła grze sukcesu. Może "Medal of Honor: Warfighter" (którego premiera zapowiedziana jest na 25.10.2012 r.)poprawi błędy swojego poprzednika.

Moja ocena i podsumowanie. Dla mnie oba tryby powinny być ocenione osobno, bo "Medal of Honor" to dwie różne gry w cenie jednej. Dostajemy całkiem fajną kampanię dla samotników, niestety niedopracowaną i wypuszczoną za szybko na rynek. To naprawdę widać, że brakuje jej ostatnich szlifów. A według mnie nagnane jest to, że gra nie doczekała się większych poprawek ze strony EA. Niestety ten tytuł podzielił podobny los, jak opisywany wcześniej Syndicate i został pozbawiony wszelkiego wsparcia developerów. A przecież tak niewiele brakło, a byłby hit. Kampania u mnie ma 4-/6 (baaaardzo duży ten minus, ale za dobrze się bawiłem by dać 3+). Gra sieciowa znowuż to naprawdę udany związek działań taktycznych rodem z Battlefield'ów z dynamiką znaną z gier Call of Duty. Czasem w ferworze walki, jakoś mi nawet ulatywało, że gram w MoH, a nie własnie w Bad Company. Czy to wada? Nie bardzo, w końcu czerpanie z najlepszych wzorców chwali się twórcom. Tryb multiplayer oceniam na 5/6.
Oceniając natomiast całą grę jako jedność, z czystym sercem wystawiam jej mocną 4/6.

Czego brakło "Medal of Honor" do sukcesu? Przede wszystkim szczęścia oraz ostatecznych szlifów. Gdyby wydawca się tak nie pośpieszył i wydał tytuł dopracowany, to mielibyśmy naprawdę mocnego zawodnika na rynku. A tak mamy grę w którą za 29,99 zł warto zagrać przed nadchodzącym "Medal of Honor: Warfighter", choćby po to by zobaczyć, czy twórcy potrafią się uczyć na swoich błędach oraz czy słuchają głosu rozsądku, jakim są gracze.

Pozdrawiam i do następnego przeczytania.