"Burton i Swinburne w Dziwnej sprawie Skaczącego Jacka" - Mark Hodder - Biblioteka Krainy

W zasadzie to pełny tytuł owej książki brzmi: "Mark Hodder przedstawia: Burtona i Swinburne'a w Dziwnej sprawie Skaczącego Jacka". Ta pierwsza książka pióra tego anglika zaskoczyła mnie. Spodziewałem się bardziej czytadła w klimacie Steampunk, a dostałem małe dzieło sztuki o wartkiej akcji. Nie ukrywam, że tytułem zainteresowałem się szerzej po zagraniu w DisHonored.

Jednak książka Marka Hoddera zaskoczyła mnie nie tylko stylem, ale i samymi założeniami. Autor przedstawia nam postaci autentyczne, których żywot w pewnym momencie zmienia się i dalsze ich losy toczą się zupełnie inaczej niż przestawiają
znane nam obecnie źródła. Para głównych bohaterów są Sir Richard Francis Burton oraz Algernon Charles Swinburne. Pierwszy to badacz i podróżnik, poliglota oraz pisarz. Nawet jego losy znane, w naszej nazwijmy to rzeczywistości robią wrażenie. Drugi to poeta o dość specyficznym stylu bycia. Wydarzenia ukazane nam w książce są alternatywną historią naszego świata, gdzie to technika oparta na parze, genetyce, energii geotermalnej wkroczyła w życie już w XIX wieku.

Sięgając po "Dziwną sprawę Skaczącego Jacka" obawiałem się troszkę, że autor może sobie nie poradzić z ukazaniem alternatywnej wizji Londynu i Anglii tamtego okresu. Jednak mistrzowskie pióro, umiejętność dopasowywania wydarzeń historycznych, miejskich legend oraz naprawdę wciągająca historia tworzą mieszankę obarczoną syndromem jeszcze-jednej-strony.

Skaczący Jack to miejska legenda. Stwór, który napadał na młode kobiety właśnie w XIX w. Swoją złą sławę zyskał głównie (poza wspomnianymi atakami) przez przypisywane mu nadprzyrodzone zdolności, jak ogromne skoki i przedziwny, iście diabelski wygląd. No cóż... Mark Hodder pokusił się o wyjaśnienie fenomenu tej miejskiej legendy i zrobił to bardzo dobrze. Tak powinna być budowana narracja w książkach. Opowieść bazuje na przekazach dotyczących postaci Skaczącego Jack'a, łączy je w ciekawy splot fabularny. Fakt, że mniej więcej w połowie domyślamy się kim tak naprawdę jest Jack, jednak finał zaskakuje i to bardzo. Mało tego książka wręcz zachęca do poszerzenia swojej wiedzy na temat Burtona, Swinburne'a czy nawet Skaczącego Jacka. Zresztą sam Was zachęcam do tego bo dopiero czytając
materiały wygrzebane w sieci dotyczące tych osób możemy w pełni docenić kunszt i pracę jaką wykonał Mark Hodder.

"Burton i Swinburne w Dziwnej sprawie Skaczącego Jacka" to powieść rewelacyjna, z zaskakującą fabułą (zresztą połączoną w bardzo logiczny sposób z wydarzeniami znanymi z historii XIX wiecznej Anglii) i narracja prowadzoną po mistrzowsku. Urzeka swoim klimatem i przedstawiona historią. Szczerze polecam nie tylko fanom Steampunk'u (do których mogę się już oficjalnie zaliczać, bo te klimaty zaczęły mnie wciągać na dobre :D ) ale przede wszystkim dobrej literatury fantasy.

W moim rankingu książka ta stoi bardzo wysoko, nie tylko za piękne wydanie zaserwowane nam przez Fabrykę Słów, ale przede wszystkim za historię. I najlepsze w niej jest to, że kontynuacja już czeka u mnie na półce.


Pozdrawiam i do następnego przeczytania.

"Trucizna" - Kroniki Jakuba Wędrowycza - Andrzej Pilipiuk - Biblioteka Krainy

Fabryka Słów od dawna ma moją sympatię i to praktycznie bezgraniczną. Dlaczego? Pierwsza książka jaką przeczytałem z tego wydawnictwa była pióra Andrzeja Pilipiuka i nazywała się "Kroniki Jakuba Wędrowycza". Rubaszny humor, dość nowatorki i nietypowy bohater, a przede wszystkim powiew świeżości jaki wprowadził ten tytuł do gatunku Fantasy. Wiejski egzorcysta w gumofilcach z poważnym problemem alkoholowym, z posrebrzanym bagnetem oraz szpadlem szturmem kupił sobie serca polskich fanów fantastyki i wszedł do kanonu chyba najbardziej charakterystycznych bohaterów powieści. Idealny debiut dla nowo powstałego wydawnictwa jakim była Fabryka Słów. Andrzej Pilipiuk na laurach nie spoczął, a rozwinął cykl przygód zapijaczonego Kubusia ze wsi Wojsławice tworząc kolejne zbiory opowiadań: "Czarownik Iwanow", "Weźmisz czarno kure...", "Zagadka Kuby Rozpruwacza", "Wieszać każdy może", "Homo bimbrownikus" i "Trucizna".
Pokaźna kolekcja opowiadań wzbogacała naszego głównego bohatera w kolejne przygody, zdradzając coraz więcej szczegółów z jego jakże ciekawego życia. A nadmienić trzeba, że Wędrowycz, to nie tylko element aspołeczny, mistrz pędzenia bimbru z każdego rodzaju żyta czy owocu (nie wiem jak jest z tymi trocinami i daktylami, ale myślę, że da sobie radę z tym problemem), hiena cmentarna, nałogowy alkoholik ale przede wszystkim to wybitny specjalista w eksterminowaniu wszelkiego nieumarłego tałatajstwa, a nawet  morderczych maszyn wysłanych z przyszłości, czy choćby ekspert od zadań specjalnych w Piekle. O tej postaci można pisać i pisać i nie wyczerpać potencjału.
Jednak początkowa świeżość opowiadań oraz ciekawy i nietuzinkowy bohater, powoli zaczęła zastępowana być delikatną wtórnością. To co bawiło w "Kronikach Jakuba Wędrowycza"  było meczące w "Homo bimbrownikus". Czyżby Andrzej Pilipiuk wypalił się ze swoją sztandarową postacią? Jaka jest "Trucizna".
Zbiór opowiadań jest bardzo dobry, choć troszkę nierówny. Czyta się przyjemnie, choć już nie ryczę ze śmiechu jak to było przy pierwszych trzech tomach (może się zestarzałem). Przygody Jakuba i jego przyjaciela, Semena są absurdalne do granic możliwości  W części opowiadań autor idealnie balansuje by nie przekroczyć tej cienkiej granicy abstrakcji, ale gdy Jakub zaczyna snuć opowieść o Smoku Wawelskim... cóż, wszak są to bajania starego pijaczyny... zatem czego się innego można spodziewać.
To co najbardziej "dokuczało" mi podczas czytania to pewna wtórność opowiadań. Początkowe historie "Trucizny" przekonują czytelnika, że "Tak, Pilipiuk znów to uczynił... Wedrowycz żyje i ma się dobrze". Ale potem powiela się schemat: powstaje się problem - do akcji wkracza duet Jakub i Semen - absurdalne (czasem naprawdę z przysłowiowym jajem opisane) rozwiązanie - krótki epilog w formie puszczenia oka do czytelnika. Pierwszych kilka opowiadań było naprawdę wciągających, potem wkrada się schematyczność, by od połowy zaskoczyć i zassać czytelnika. Tak, "Trucizna" nabiera mocy mniej więcej w połowie i dalej, aż do samego końca jest naprawdę fajnie. A gdy ostatnie opowiadanie było już za mną, poczułem smutek, że to już się skończyło.
Było mi szalenie miło powrócić w okolice Wojsławic i ponownie spotkać Jakuba i Semena. I pomimo kilku opowiadań, przy czytaniu których miałem wrażenie, że autorowi brakło weny twórczej oceniam go bardzo wysoko. Ze względów sentymentalnych, a przede wszystkim dlatego, że to Jakub Wędrowycz!
Książkę miałem przyjemność czytać w wersji elektronicznej i ciężko tu mówić o walorach estetycznych towarzyszących przy trzymaniu jej w rękach (zdecydowanie przewagę nad czytnikiem ma "Dziwna sprawa Skaczącego Jacka"... której wydanie jest boskie!). Ale wszystko jest czytelne i wydane w taki sposób  że czytelnik nie powinien się czuć oszukany, że posiada produkt uboższy.
Jeśli jest się fanem Jakuba i jego przygód... "Trucizna" jest zakupem obowiązkowym. Jeśli nie znacie tego bohatera, to lepiej zacząć od pierwszego tomu tej epicko rubasznej sagi, bo ostatni (póki co) tom opowiadań cechuje częste puszczanie oka do czytelnika. Polecam.

Pozdrawiam i do następnego przeczytania.

"Czas Horusa" Dan Abnett - Biblioteka Krainy

Warhammer to uniwersum totalne. To gry RPG, bitewne, komputerowe. To również książki opisujące ten świat dzielący się na realia fantasy oraz SF. Dziś skupimy się na Warhammer 40.000, a dokładniej przyjrzymy się wydarzeniom, które doprowadziły do świata jaki znamy z 40-go tysiąclecia.

Jakiś czas temu (2006 rok) w naszym kraju pojawiły się dwie książki z serii Herezja Horusa z wydawnictwa Copernicus. Książki zostały dość średnio przyjęte przez fanów gatunku. Zresztą chłodna rekomendacja, również i mnie powstrzymała od zakupu "Wywyższenia Horusa". Jednak honor Terry i Ludzkiego Imperium postanowiła poratować Fabryka Słów, która ostatnimi czasy dość prężnie działa na rynku wydawniczym, publikując nie tylko rodzimych autorów (przecież samo wydawnictwo debiutowało razem z "Kronikami Jakuba Wędrowycza") ale również i zagranicznych autorów oraz serie z którymi nie poradziły sobie inne wydawnictwa (choćby dokończenie Mass Effect, na którym poległa ISA).
Fabryka Słów jest o tyle charakterystycznym wydawnictwem, że biorąc ich książki do ręki od razu wiemy z czyimi książkami mamy do czynienia. Jednak to co zrobili przy swoim wydaniu "Czasu Horusa" (oraz nowych wydaniach książek) przechodzi najśmielsze oczekiwania. Biorąc do reki pierwszy tom Herezji... dostajemy zapowiedź i obietnicę czegoś wspaniałego, co za chwile przeżyjemy. Oprawa graficzna oraz sam sposób złożenia książki (oraz przeurocze wewnętrzne wykończenia w kolorze czerwieni) dają wrażenie obcowania z bardzo luksusowym wydaniem. Pomijam fakt, że praktycznie każda strona książki opatrzona jest jakąś grafiką, a poszczególne rozdziały oddzielają od siebie stylizowane strony wykorzystujące ilustracje z okładki. Pierwsze wrażenie jakie robi książka (poza rozmiarami, bo do tego Fabryka już nas przyzwyczaiła) jest kolosalne. Dostajemy naprawę piękne wydanie w formie, której by się Rebis i jego "Diuna" nie powstydzili.

A jaka jest sama książka? Wydarzenia opisane w "Czasie Horusa" mają miejsce około 10 tysięcy lat przed tym jakie uniwersum zostało nam pokazane w grach figurkowych. Pokazuje, co się stało i jak do tego doszło, że w 40-tym tysiącleciu ludzie są w tak niewesołej sytuacji (w skrócie: mają przechlapane na całej linii i walczą o przetrwanie). Mamy okazję poznawać wydarzenia z perspektywy jednego z Kosmicznych Marines imieniem Graviel Loken. A dzieje się tam dużo. Ludzkość zjednoczona pod rządami nieśmiertelnego Imperatora i z wsparciem nadludzkich wojowników jakimi są Space Marines rusza w przestrzeń kosmiczną na Wielką Krucjatę mającą na celu połączenie wszystkich skupisk ludzi pod sztandarem Jedynego Imperium Ludzi. Jak to z Krucjatami bywa, nie zawsze ma to miejsce w sposób... pokojowy. Czasem zdarza się, że nasi dzielni Marines muszą swymi bolterami wbijać do głów innych ludzi ideały jakimi rządzi się Imperium Ludzi. Imperium odrzuciło wiarę, gusła i przesądy na rzecz nauki i racjonalnego wyjaśniania wszystkich zdarzeń jakie otaczają ludzi. Z tymi też hasłami ruszają na podbój kosmosu, gdzie ludzi przyjmują z otwartymi ramionami, a wszystkich obcych dziesiątkują. Imperator jednak, jak sam stwierdził musiał się poświęcić innym działaniom (o których nikomu nie wspomniał), natomiast dowództwo przekazał swemu ulubionemu dowódcy Horusowi nadając mu tytuł Mistrza Wojny.
Razem z Gravielem Lokenem stajemy się świadkami, gdy honorowi wojownicy, którzy walczą za Imperium Ludzi, napotykają zjawiska wykraczające poza ramy ich pojmowania oraz jak one kształtują ich oraz ich przywódców.
Całość czyta się naprawdę wspaniale, rewelacyjnym zabiegiem jest zastosowanie przez tłumacza (w tej osobie Michał Kubiak) specyficznego i bardzo wyniosłego języka (nie wiem jak to wyglądało w poprzednim wydaniu) podczas opisów oraz rozmów samych żołnierzy. Dzięki temu widać to, że są to wojownicy honorowi, pomimo swego rzemiosła, które dla śmiertelników nie zawsze jest miłe w odbiorze. Poziom tłumaczenia stoi naprawdę na wysokim poziomie oraz nadaje dziełu odczuwalną wielkość.

Książkę polecam z całego serca i widząc kolejne zapowiedzi Fabryki Słów bardzo mnie cieszą kolejne tomy tej epickiej serii. Od momentu, gdy pierwszy raz bierzemy książkę do ręki, poprzez chwilę zagłębienia się w tekst towarzyszy nam wrażenie brania udziału w czymś wielkim, czymś wspaniałym. Dołączamy do Krucjaty i razem z bohaterami obserwujemy jak na naszych oczach tworzy się historia. Jest to bardzo dobre SF, które pod pozorem opowieści ze świata Warhammera, stawia czytelnika przed wieloma problemami natury etycznej, czy zadając poważne pytania o naturę samych wierzeń i słuszność Krucjaty.
Herezja Horusa zapowiada się naprawdę ciekawie i mam nadzieję, że kolejne tomy będą trzymać równie dobry poziom. Bo Dan Abnett bardzo wysoko podniósł poprzeczkę. Kolejny tom "Fałszywi Bogowie" pióra Graham'a McNeill'a od jakiegoś czasu jest dostępny w księgarniach i mam cicha nadzieję, że wkrótce też zagości na mojej półce.

Pozdrawiam i do następnego przeczytania.