W poszukiwaniu czynnika M - Star Wars Battlefront: Elite Squadron [PSP]

W poszukiwaniu czynnika M - czyli gry z klimatów Star Wars Mandaloriańskim okiem

Witam w kolejnej części cyklu Mandaloriańskich poszukiwań gry dla prawdziwych galaktycznych twardzieli. Dziś na tapetę pójdzie kolejny tytuł o którego recenzję zostałem poproszony przez Manda'Yaim.

Star Wars Battlefront: Elite Squadron

Jest to trzecia z kolei wydana na konsolę PlayStation Portable gra z serii Battlefront. Nazywana nieoficjalnie kontynuacją Renegade Squadron jest zarazem ostatnim tytułem serii jaki pojawił się na rynku. Podobnie jak reszta tytułów z pod znaku Battlefront jest grą przedstawiającą pola bitew znane nam z Uniwersum Gwiezdnych Wojen z perspektywy pojedynczego żołnierza. Kwintesencja zabawy sprowadza się, poza radosnym eliminowaniem oponentów za pomocą blasterów, do przejmowania punktów kontrolnych dających nam możliwość respawnu naszych braci broni oraz do dewastacji krążownika przeciwnika wiszącego na orbicie nad polem bitwy. Dodatkowo pojawia się możliwość poprowadzenie swoich ulubieńców (Imperium, Rebelii, Separatystów czy Republiki) do podboju całej Galaktyki w trybie Conquest, który łączy elementy gry strategicznej o charakterze turowo-ekonomicznym z możliwością samodzielnego brania udziału w bitwach i wpływania na ich przebieg.

W stosunku do znanych z PC części oznaczonych numerem 1 i 2 zmian jest całkiem sporo. Pierwsze co rzuca się w oczy podczas startu każdego meczu to możliwości wyboru lokacji startowej, w której chcemy by nasz dzielny wojak się pojawił. Mamy do wyboru powierzchnie planety, pokład krążownika lub przestrzeń kosmiczną. Zresztą wybór ten, co jest kolejną nowością w stosunku do dwóch pierwszych tytułów serii, nie jest permanentny i w każdej chwili możemy zmienić naszym żołnierzem miejsce prowadzenia potyczki.

Oczywiście posiadacze konsoli PSP E-1000 będą musieli się obejść smakiem potyczek z żywym przeciwnikiem, gdzieś na drugim końcu świata, ale w ich łapki został oddany tryb walki z botami oraz scenariusz, będący szeregiem potyczek połączonych linią fabularną. Fabuła niestety trąci myszką i sprawia wrażenie dorzuconej na siłę. Nie zagłębiając się w szczegóły, powiem tylko tyle, że opisuje ona historię dwóch braci klonów X1 i X2 (jednak nie są to genetyczni bliźniacy Boby Fetta). Obaj zostali stworzeni na podstawnie DNA Mistrza Jedi, dlatego też są podatni na Moc. Mniej więcej w okolicach Rozkazu 66 jeden z braci traci wiarę i nadzieję w nowostworzone Imperium i przystaje do Rebelii. I tak przez szereg potyczek, które sprowadzają się mniej więcej do przejmowania oraz niszczenia konkretnych obiektów, fabuła pokazuje rozwój i wzajemne animozje obu braci.

Oprawa audio-wizualna niczym praktycznie się nie różni od poprzedniej części wydanej na PSP oraz od wielu gier na tą konsolę. Modele są ładne i rozpoznawalne, niestety cierpią na syndrom tekstur w niskiej rozdzielczości, ale jak na konsolkę którą można spakować do kieszeni spodni, jest bardzo dobrze. Charakterystyczne tematy muzyczne towarzyszą nam i cieszą ucho w menu oraz podczas bitew. Jako dodatkowy plus zaliczyć należy przerywniki filmowe (pochodzące, a jakże z filmowej Sagi) przed bitwami w linii fabularnej.
Sterowanie jest bardzo proste i zdecydowanie bardziej intuicyjne niż w Renegade Squadron. Opcja auto-namierzania celu, jest wyjątkowo przydatna przy braku drugiej gałki analogowej. PSP rewelacyjnie sprawuje się przy sterowaniu podczas potyczek w przestrzeni kosmicznej.

A ile w Elite Squadron jest Mandalorian? Szczerze, bardzo niewiele. Gra posiada jeden bardzo ciekawy tryb walki po sieci lub z botami, a nazywa się on: Heroes and Villains. Dzięki temu trybowi, mamy możliwość wcielić się, w zależności czy gramy po stronie Separatystów, czy Imperium, kolejno w Jango Fetta lub Bobę Fetta. Rozgrywka tymi postaciami niewiele się różni między sobą (poza modelem) i jest bardzo satysfakcjonująca. Obaj Mandalorianie posiadają charakterystyczne dla siebie uzbrojenie (blaser EE-3 oraz blastery Westar-34), miotacze ognia i rakiety, dzięki którym mogą sporo namieszać na polu bitwy. Dodatkowo w niektórych bataliach, za szczególne osiągniecia (czyli zdobywanie punktów) można zasiąść za sterami Slave I lub pobiegać jednym z bohaterów np. Bobą Fettem i pokazać na co stać Mandalorianina.
Ogólnie, gra jest pozycją dobrą. Mnie osobiście cieszy wykonanie (od grafiki na okładce, przez instrukcję, po same rozwiązania zastosowane w grze) i dbałość o szczegóły. Cierpi natomiast linia fabularna, która mnie osobiście odrzuciła od tego trybu gry kierując moją uwagę na potyczki w sieci oraz tryb Conquest. Jak na produkt, który mieści się na malutkim dysku UMD, mamy do czynienia z solidnym spadkobiercą serii Battlefront, niestety z epizodycznym i dość ubogim występowaniem Mandalorian (choć i tak bogatszym niż w Battlefront 2).

Do następnego przeczytania.

PS. Zmniejszona aktywność w obecnej chwili związana jest z reorganizacją systemu na moim domowym PC. Wkrótce kolejne tytuły w cyklu "Gry za grosze".

W poszukiwaniu czynnika M - czyli gry z klimatów Star Wars Mandaloriańskim okiem

Dziś troszkę inaczej. Przygotowania do postawienia nowego systemu dość skutecznie blokują mi możliwość protestowania kilku produktów do serii "Gry za grosze" (zwyczajnie się nie opłaca ich instalować i ściągać wszystkich patchy zwłaszcza, że za chwilę i tak czeka mnie czyszczenie dysku), dlatego też jako ciekawostkę chciałbym wrzucić jeden tekstów, który powstał na zamówienie Polskiej Społeczności Mandalorian - Manda'yaim. Teksty opisujące moje poszukiwania owego tajemniczego Czynnika M (tu by się przydało echo w stylu wejściówki pamiętnych "Pigs in Space") skupiają się głównie na doszukiwaniu się postaci, nawiązań lub smaczków nawiązujących do Mandalorian. A kim są w zasadzie Mandalorianie? Pamiętacie Bobę Fett i Jango Fetta z Gwiezdnych Wojen? Tak? To podstawy już macie. Mandaloriańscy wojownicy zasłynęli jako najemni żołnierze oraz łowcy nagród w uniwersum Star Wars. Po więcej informacji zapraszam na stronę Manda'Yaim.
A teraz kilka słów o grze "Star Wars: The Force Unleashed 2":

"Opis dotyczy wersji gry na konsolę PlayStation 3 bez zakupionych dodatków, czyli takiej jaka dostępna była w dniu premiery na półkach sklepowych.

Czym jest TFU 2? Jest kontynuacją rewelacyjnej gry ze stajni Lucasarts. Jest też grą pełną sprzeczności, która ostatecznie może rozczarować graczy i wiernych fanów Gwiezdnych Wojen, a której pojawienie się na rynku sprawiło „zarżnięcie” serii TFU przez producentów.

Przygotowując się do napisania tych kilku słów mających opisać grę oraz uwypuklić kilka motywów związanych z Mandalorianami postanowiłem ponownie odpalić tytuł. Zasiadłem wygodnie w fotelu, włączyłem telewizor, konsolę, odpaliłem grę i zerknąłem na pudełko. Piękna grafika na okładce cieszy oko, zresztą samo wydanie nie odbiega niczym od standardów. Cała otoczka marketingowa była rozmyślnie zaplanowana, traliery, grafiki, tapety na pulpity oraz ta sławetna i kontrowersyjna grafika z Bobą Fettem wbitym w podłogę z podpisem „Wyzwól Moc”. Wszystko było jak najpiękniejszy sen i wróżba hitu oraz kontynuatora rewelacyjnego TFU. Sen się skończył i moje oczekiwania również, gdy odpaliłem tytuł. I go po raz kolejny ukończyłem. Fajna grafika, płynna animacja, Galen Marek z drugą „świetlówką” przebijający się przez hordy Stormtrooperów. Ale coś tu było nie tak, jak powinno.

Historia. Znając kanoniczne zakończenie pierwszej części gry, niespodziewanie dostajemy naszego bohatera całego i zdrowego … no przynajmniej fizycznie. Okazuje się, że mamy do czynienia z wybrakowanym produktem technologii z Kamino, który posiada pamięć bohatera TFU i goni za swoją „Małgorzatą” w dłoniach miast żółtych kwiatów trzymając dwa miecze świetlne (złośliwi mówią, że trzecia część nie powstała, bo główny bohater nie miałby jak trzymać trzeciego miecza – okrutnicy). Co dobrego można powiedzieć o tej historii? Jest i łączy jakoś poszczególne etapy oraz jest krótka i nie męczy. Niestety to są jedyne plusy tła narracyjnego w TFU2. Historia jest dość naiwna, pełna nieścisłości i wątków które wręcz błagają o dokończenie. W momencie, gdy gracz, zaczyna się wciągać w fabułę i ciekawi go co będzie dalej, na ekranie pojawiają się napisy końcowe i imiona twórców. Dla mnie w pewnym momencie bodźcem do dalszego przebijanie się przez kolejne zastępy żołnierzy Imperium była chęć spotkania i „sklepania” Boby Fetta takim kozakiem jaki jest Galen Marek.

Rozgrywka. Pomijając mankamenty fabularne w postaci niedokończonych wątków, ogólnie gra się bardzo przyjemnie i sympatycznie. Wyjadacze TFU poczują się tutaj jak w domu. Dodatkowy miecz świetlny nie wprowadza rewolucji w potyczkach, a jedynie dodaje wodotrysków w postaci bardziej efektowniejszych finiszerów. Równie dobrze, TFUrcy (wybaczcie, ale nie mogłem się powstrzymać) mogli nie dozbrajać głównego bohatera w drugi miecz, a skupić się na innych aspektach gry. Sterowanie jest intuicyjne i na opanowanie go wystarcza pierwsza misja na Kamino, która spełnia rolę misji szkoleniowej. Cała rozgrywka jest wręcz kalką swojej poprzedniczki, co można zaliczyć na plus, zresztą widać, że twórcy wyszli z założenia iż nie warto zmieniać czegoś, co się całkiem nieźle sprawdziło w część i poprzedniej.

Boba Fett. Pomijając kampanię reklamową (i wspomniany już wcześniej plakat) oraz kilka animacji z Największym Łowcą Nagród, to występ Boby Fetta w TFU2 jest co najmniej ubogi. Jest kilka smaczków (projekcja koncepcyjnego rysunku zbroi mandaloriańskiej na ekranach w laboratoriach na Kamino) oraz możliwość „ubrania” naszego bohatera w „skórkę” Boby (niestety, podmieniany jest tylko model, a sam styl walki pozostaje taki sam :( ). Co ciekawe model Boby Fett jest bardzo fajnie animowany oraz wygląda naprawdę porządnie. Pozwala to snuć przypuszczenia, że w planach twórców mogła być przewidziana konfrontacja pomiędzy naszym bohaterem, a Fettem. Czyżby chęć szybkiego zysku obdarła producentów z kreatywności? A może zabrakło czasu?

Niedosyt. Takie uczucie mam po ponownym ukończeniu gry. Początek jest naprawdę obiecujący, sprawia wrażenie, że prowadzimy potężnego bohatera, który tajniki Mocy ma w małym palcu lewej stopy. W połowie gry, czyli mniej więcej w miejscu, gdy zaczynami dostrzegać coraz bardziej wyraźne nieścisłości scenariusza, a naiwność historii nie da się już maskować poprzez tłumaczenie zawiązywania akcji, odkrywa się przed nami odgrzewany kotlet, który tak sprytnie maskował się pod przybraniem z surówki. Za cenę pełnowartościowego produktu dostajemy grę, krótką, naiwną i przereklamowaną. Może jestem starej daty graczem, ale radosna „wycinka” szturmowców już była i to o niebo lepiej wykonana i sprzedana w poprzedniej części. TFU2 ma potencjał, ale niestety zmarnowany. Daje radość z grania, ale tylko na chwilę. I GDZIE JEST BOBA FETT? Zatwardziały fan gier z logo STAR WARS, będzie się przy grze bawił, jeśli nastawi się na szybką grę, bez nacisku na scenariusz. Mandalorianin, nie pobawi się wcale, bo bieganie w skórce Boby nie przykuje go do gry na dłużej."

"Gambit" Michała Cholewy - Biblioteka Krainy

Pomimo, że ostatnio więcej książek w mojej bibliotece pojawia się w formatach EPUB oraz MOBI, zdarza się, że kilak książek wybieram w formie klasycznej. Wprowadzając zasadę minimalizmu (ze względu na brak miejsca w biblioteczce) zdecydowaliśmy z Laures, iż większość nowych książek będziemy zakupywać w formie elektronicznej. Jednak kilka pozycji obowiązkowo musiałem sobie zostawić w klasycznej formie. Jest to cykl Diuny wydany przez Rebis, kilka obowiązkowych dla mnie pozycji z Star Wars wydanych przez Amber oraz ostatnimi czasy Herezja Horusa, która urzekła mnie swoim wydaniem przez Fabrykę Słów. I nie małym zaskoczeniem dla mnie są właśnie książki z serii Warbook wydane przez Wydawnictwo Ender z Ustronia. Na półkę trafiły do mnie tytuły: "Rebelia", "Piaski Armagedonu" oraz "Gambit".
Do dwóch pierwszych tytułów zachęciła mnie tematyka (może na fali moich wojaży w Battlefield 3) współczesnych konfliktów. Natomiast "Gambit" Michała Cholewy wpadł mi w ręce przypadkiem. Zachęcił mnie opis oraz kilka recenzji jakie pojawiły się w necie. I wiecie co? Naprawdę było warto :D

"Gambit" jest opowieścią w klimacie SF. Nie przedstawia ona jednak światłej przyszłości, gdzie to ludzkość się jednoczy w celu radosnej eksploracji kosmosu. Ludzie są podzieleni, skłóceni i walczą ze sobą o każdy kawałek kosmosu. Interesujący jest podział głównych sił. Autor pokusił się o wprowadzenie, jako głównych frakcji galaktycznego (?) konfliktu, Unii Europejskiej, Stanów Zjednoczonych oraz gdzieś tam wspomina się o Imperium (łączące znane nam kraje azjatyckie). My jako czytelik zostajemy wprowadzeni na teatr działań wojennych krótkim wstępem klimatem przypominającym filmy z serii Alien. Duszne korytarze, opuszczony statek i oddział specjalny. Jak się okazuje ludzkość nie tylko jest podzielona, ale również przeżywa poważne problemy po wydarzeniu z przeszłości (nazwane tutaj Dniem) kiedy to Sztuczna Inteligencja uległa uszkodzeniu i zbuntowała się przeciwko ludzkości. Sytuacja okazała się na tyle poważana, bo właśnie SI odpowiedzialne było za sterowanie statkami podczas podróży, przeliczaniem danych czy choćby wspomaganiem całych koloni. A teraz jej nie ma, nie działa i... ludzie są zdani na siebie. Dlatego też każde dane czy mapy galaktyczne znajdujące się w zaginionych jednostkach są na wagę złota i są zdecydowanie cenniejsze niż ludzkie życia. W tym własnie momencie poznajemy naszego bohatera, żołnierza 40-go regimentu Unii Europejskiej, Marcina Wierzbowskiego. Swojskie nazwisko oraz pochodzenie (tak jest, to nasz rodak) pozwalają nawiązać z postacią Marcina swoistą nić sympatii. Zwłaszcza, że jest zwykłym żołnierzem, który ma za zadanie wykonywać rozkazy ludzi, którzy nie liczą się z jego życiem i życiem jego towarzyszy broni. "Gambit" jest powieścią przedstawiającą bitwy i starcia wojenne z perspektywy pola walki. Jest ostre słownictwo, są dramaty ludzkie, drobne radości i nadzieje zwykłych żołnierzy. Bohaterowie wokół Marcina zmieniają się, są to ludzie z którymi idzie do walki, przyjaźni się. Czasem giną, czasem przezywają, nie starają się być bohaterami... i pomimo, że są tutaj przedstawieni jako mięso armatnie (którym są dla ich dowódców) są to postaci bardzo ludzkie, mające pewne swoje cele i charakterystyczne zachowanie. Autorowi udało się oddać taki dość specyficzny klimat towarzyszący działaniom oddziałów, które przecież nie składają się z klonów, a żywych ludzi o odmiennych charakterach i temperamentach.

Michał Cholewa opisał bardzo brutalny świat pogrążony w beznadziejnej wojnie, gdzie ludzkość jest rozproszona, a mimo to walczy ze sobą. Jest to bardzo smutna i przerażająca konkluzja, ale jakże prawdziwa. Książka pomimo, że nie kusi się na jakiś realizm technologiczny (nie ma tu wybujałych teorii z zakresu fizyki kwantowej, nie uświadczymy to modnych w SF laserów czy super wytrzymałych pancerzy - jest technika, która ma za zadanie wspomóc żołnierzy i jak w życiu czasem i ona zawodzi), trzyma się swojej konwencji i wizji autora. Zastosowane rozwiązania techniczne sprawiają wrażenie surowych i zużytych. Urzekło mnie to bardzo, gdyż nie jest to sterylne środowisko jak choćby w serialu Star Trek.

"Gambit" przedstawia losy zwykłego żołnierza w brutalnym, brudnym świecie w bezsensowym konflikcie, w którym życie tracą ludzkie istoty i to po obu stronach barykady. Książka kupiła mnie swoją prostotą opisów, ciągłością akcji oraz kreacją bohaterów. Duże brawa dla pana Michała Cholewy, aż strach pomyśleć co będzie dalej i jak dobre będą jego kolejne książki.

Samo wydanie jest bardzo miłe dla oka. Fajny (i ładnie pachnący papier), czcionki są duże i wyraźne, ale nie tak przesadzone jak w wydaniach z Fabryki Słów. Książkę czyta się bardzo przyjemnie i wygodnie się trzyma całą okładkę w dłoniach, gdyż format jest bardzo poręczny (nie ma ryzyka, że czytając w łóżku, przyśniemy a na głowę spadnie nam ogromna i twarda księga). Zresztą Wydawnictwo Ender bardzo elegancko dobrało fakturę okładek swoich książek i mają rewelacyjna szatę graficzną.

Na zakończenie. Oceniam książkę bardzo wysoko, bo w mojej prywatnej skali do mocne 5/6. Ciekawa i wciągająca historia, która zapewniła mi syndrom "jeszcze jednej kartki". Realistycznie przedstawiony świat z całą otoczką techniczną oraz dość ciekawie zbudowanymi bohaterami. Całość, aż się prosi o kontynuację w postaci jakiejś innej powieści stworzonej w uniwersum przez Michała Cholewę. "Gambit" polecam fanom książek o tematyce wojennej i militarystycznej, którym nie przeszkadza fantastyczna otoczka oraz ludziom, którzy lubią takie "surowe" SF.

Pozdrawiam i do następnego przeczytania.