"Gry za grosze" - Championship Manager 2010

Piłka nożna to wymagający sport, co wyraźnie widać po staraniach jakie podejmuje nasza reprezentacja. Jednak mylił by się ten kto powie, że mecz wygrywa gwiazda i solista. Nie. Mecz wygrywa drużyna. Zespól graczy, trenerów i całego zaplecza technicznego zarządzany przez menadżera. Ponieważ nigdy nie byłem specjalistą od gry w piłkę, zwłaszcza gdy dane mi było biegać po boisku, z daleka omijałem takie tytuły jak kolejne odsłony serii FIFA. Jednak będąc na studiach, mój znajomy podpisujący się wtedy pseudonimem"Junior" napomknął coś o grze przeglądarkowej Managerzone. Zabawa w zarządcę drużyny piłkarskiej (później też hokejowej) na tamten czas była przednia. Jednak lata mijały i czas jaki można było poświecić na doglądanie swoich zespołów zaczął się kurczyć i kolidować z innymi wydarzeniami. I tu z pomocą przyszły gry będące nazwane Menadżerami Piłkarskimi.

Tytuł, który przykuł moją uwagę swego czasu na muve.pl to Championship Manager 2010. Dlaczego? Przede wszystkim jakość wykonania tego tytułu oraz mnogość opcji jakie oferuje, zapowiadał długie posiedzenia przy komputerze, poza tym cena za jaką go nabyłem była wręcz nieprzyzwoita. Gra kosztowała mnie 5 zł i to bez kosztów przesyłki. Przecena była wręcz porażająca bo sprzedawca odjął 95 zł z ceny gry. Wstyd było nie skorzystać.

Co zatem dostajemy w Edycji Specjalnej tego tytułu? Grę w wersji z 2010 roku, razem z aktualnymi na tamten czas stanami tabel i drużyn, możliwość pobrania aktualizacji danych dotyczących rozgrywek na świecie, obszerny poradnik, notes i ołówek z logo gry (o dziwo przydatna rzecz).

Gra, w przeciwieństwie do tytułów przygodowych, akcji, czy strategii nie oferuje nam scenariusza. Ot, zwyczajnie tworzymy swój profil, wybieramy wiek, narodowość i klub do jakiego chcemy przystąpić i zaczyna się nasza kariera. Przejmujemy klub, organizujemy konferencje prasowe, wysyłamy scout'ów celem zwerbowania zawodników, trenujemy kadrę i zarządzamy by wykonać cele postawione nam przez przełożonych (zazwyczaj jest to awans to wyższej ligi lub określone zwycięstwo).

Plus dla tego tytułu jest taki, że Championship Manager 2010 jest przeogromny. Już pierwsze odpalenie gry (bez wcześniejszego zajrzenia do poradnika) dla totalnego nowicjusza będzie powalające bo przed naszymi oczami ukazuje się ... interfejs zarządzania każdym najdrobniejszym trybem naszej drużyny piłkarskiej. Nawet jest program pocztowy, w którym wymieniamy dość aktywnie korespondencję.
Gdy już w mniejszym lub większym stopniu zorientujemy się co i jak oraz zaangażujemy jakiś mecz (ustalimy odpowiednią taktykę, przeanalizujemy zachowanie zawodników oraz odpowiednio ich zmotywujemy) przechodzimy do oglądania jak to naszym podopiecznym idzie. Relacje pokazywane są na całkiem sympatycznym silniku 3D i potrafią przysporzyć sporo emocji. 

Championship Manager 2010 to dość specyficzny rodzaj rozrywki. Bardzo statyczny i wymagający skupienia, przebijania się przez setki stron tabel oraz tekstu, a także odpowiedniego zarządzania zasobami ludzkimi. Nie jest to produkcja dla każdego, ale osoby lubujące się w tego typu rozgrywce będą usatysfakcjonowane. Grę polecam pomimo, że troszkę się zdezaktualizowała pod kątem danych. Jeśli kiedykolwiek muve.pl lub inny sklep wstawi ją w promocji, bierzcie w ciemno, bo naprawdę warto.

Moja ocena to 4/6. Rewelacyjny (i trudny) symulator, wymagający od gracza skupienia i poświęcenia mu sporo uwagi. Ale za to odwdzięcza się ogromną dawką satysfakcji i czysto sportowych emocji.

Pozdrawiam i do następnego przeczytania.



Torchlight 2 - Uzupełnienie:

Ostatnio, po opublikowaniu mojej recenzji Torchlight 2, zwrócono mi uwagę, że pominąłem kilka ważnych i udoskonalonych aspektów w stosunku do pierwszej części gry. O co dokładnie chodzi? Nasz zwierzęcy towarzysz. Druga część gry wprowadziła, poza kilkoma dodatkowymi gatunkami (borsuk, jastrząb i jakiś smok) usprawnienie polegające na tym, że nasz zwierzaczek zdecydowanie sprawniej radzi sobie w walce z przeciwnikami. Gryząc, drapiąc i kto wie co tam jeszcze wyprawiając zwierzak często u mnie dobijał te stwory, które oddaliły się z pola bitwy. Poza tym nasz towarzysz to dodatkowy plecak, w którym możemy gromadzić ekwipunek na sprzedaż. i podobnie jak w Torchlight wysłać naszego ulubieńca do miasta, by spieniężył nadmiar żelastwa zalegający nam w sakwach.
Kolejnym usprawnieniem jest system zaklinania i wrzucania wszelkich kamieni lub okruchów Żaru do naszej broni. Choć przyznać się muszę, że cząstki Żaru bardzo skromnie umieszczałem w   broni czy pancerzu, to z zaklinania korzystałem dość często. Aby zakląć przedmiot musimy odbyć spacerek lub skorzystać z odpowiedniego zwoju i udać się do miasta. Tam należy odszukać odpowiednią osobę, wybrać przedmiot, zapłacić ... i liczyć na szczęście. Mnie zazwyczaj sprzyjało, bo efekt zadowalał mnie w pełni, ale to jakie zaklęcie nam się wygeneruje jest w pełni losowe. Jeśli już zdecydujemy się wcisnąć do broni lub pancerza jakiś kawałek Żaru to musimy się liczyć, że jest to zazwyczaj zabieg permanentny. Tutaj nie musimy udawać się do miasta, a zwyczajnie "kliknąć" i "przeciągnąć" kryształ do wybranego przedmiotu z wolnym miejscem. Oczywiście jest też opcja odzyskania kamienia lub broni, ale wiąże się to z wizyta u specjalistów, ze zniszczeniem broni, jeśli chcemy kamień lub odwrotnie. Cały system jest tak intuicyjny, że odnaleźć się w tym można już po kilku minutach grania.
Podobnie jak system generowania przedmiotów. Ekwipunek sypie się z pokonanych wrogów w takich ilościach, że czasem nie zaglądałem nawet do handlarzy. I najważniejsze to, że statystyki oraz zdolności zazwyczaj są dopasowane do naszej postaci i stylu gry.
Naprawdę warto zakupić ten tytuł i móc rozkoszować się czystą, miodną i wyjątkowo prostą mechanika gry dającą tyle radości.

Pozdrawiam Serdecznie

"Gry za grosze" - Torchlight 2

Okłada pochodzi ze strony wydawcy,
gdy gra nie posiadała jeszcze
polskiej wersji językowej. 

Jedną z większych premier w roku 2012 było wydanie Diablo III. Jednocześnie było to dość duże rozczarowanie dla wielu graczy. Duże zainteresowanie tym tytułem sprawiło pojawienie się kuriozalnych sytuacji w postaci kolejek w sklepach oraz szalenie wyśrubowanych cen (zdarzyło się, że w jednym ze sklepów z grami komputerowymi i planszowymi młody gracz wyłuskał 300 zł na jeden z ostatnich egzemplarzy gry w moim mieście), oraz problemami z połączeniem się. Minęło kilka miesięcy i gra zalewa półki, cena oscyluje na poziomie 170 do 199 zł, kolejne patche coś tam naprawiają, coś tam psują. Gra ma swój czar, ale Laures i mnie nie skusiła (póki co, może w przyszłości), zresztą ku zdziwieniu naszego kolegi.

Za to zauroczył nas tytuł, który cichaczem i bokiem wszedł na scenę. Mowa o Torchlight 2. Gra jest dla mnie fenomenem. Tworzona jest przez zespół ludzi, którzy maczali palce w Diablo i Diablo 2 co widać praktycznie na każdym kroku począwszy od muzyki, poprzez klasy postaci, mechanikę oraz nawet grafikę.


Torchlight 2 jest rewelacyjną produkcją typu hack 'n'slash, w której tło fabularne jest tylko pretekstem do przedzierania się przez kolejne hordy potworów na następujących po sobie planszach. Mechanika i zasady rządzące się tym tytułem niczym praktycznie nie różnią się od poprzedniczki i od gier tego typu. Grę usprawniono, wprowadzając m. in. współpracę kilku graczy, dodano nowe klasy, zmodyfikowano troszkę rozgrywkę i poprawiono grafikę.

Grając w Torchlight (który wpadł w moje ręce za sprawą CD-Action) oraz Torchlight 2 mam wrażenie, że twórcy chcieli utrzeć nosa Blizzardowi i serii Diablo. Wydali grę o bardzo specyficznej stylizacji, łączącej w sobie iście komiksowe przerysowanie postaci z krainami fantasy, a w drugiej części zahaczające o klimaty steampunk. Gra jest kolorowa i dynamiczna, ale szalenie brutalna i w odróżnieniu do Magicka nie karze gracza za najmniejszy błąd. Posoka czasem w dość groteskowy sposób potrafi ozdobić okoliczne ściany, a oponenci pod gradem ciosów wręcz rozpadają się na części pierwsze. Zatem niech nikogo nie zmyli komiksowo-bajkowa stylizacja... ta gra to kawał krwistego mięcha. Gra się w to naprawdę rewelacyjnie, a na ekranie potrafi się tyle dziać, że czasem ciężko się zorientować, gdzie sojusznicy, gdzie wrogowie.

Historia Torchlight 2 jest kontynuacją wydarzeń z poprzedniej części gry. W wielkim skrócie, by nie psuć niespodzianki, naszym herosom po pokonaniu wielkiego zła coś nie wyszło. A dokładnie Alchemik (którym zresztą miałem okazję grać w Torchlight), coś przedobrzył i to właśnie on staje się naszym głównym powodem do dziesiątkowania setek maszkar nawiedzających świat. A my jako początkujący łowca przygód na zlecenie jego dawnych kompanów (czyli postaci z pierwszej części gry) ruszamy w bój. Czy czegoś potrzeba więcej w takim tytule? Mamy jasno i wyraźnie nakreślony cel na końcu drogi, którym jest wielki arcywróg, a po drodze szereg mniejszych zadań do wykonania.

Radocha jaka płynie z nabijania kolejnych poziomów jest przeogromna, zresztą sam mechanizm jest rozwoju postaci jest banalnie prosty. Za każdym razem, gdy zwiększamy poziom doświadczenia otrzymujemy 5 punktów na rozdysponowanie wśród naszej siły, zdrowia i innych atrybutów oraz punkt na dodatkową zdolność specjalną (zresztą warto wykonywać zadania poboczne, które wpływają na wzrost naszej sławy, gdyż z każdym poziomem dostajemy również dodatkowy punkt na zdolności specjalne). Drzewek rozwoju są trzy dla każdej z klas. Wszystko jest tak klarownie rozpisane, że taki laik jak ja odnalazł się w tym bez trudu i mój Berserker wpada w bój niczym wściekły ogar i rozdaje razy na prawo i lewo. Zresztą klasy są też całkiem fajnie pomyślane i mam wrażenie, że ekipa składająca się z czterech graczy wyspecjalizowanych w osobnych klasach mogła by wrogami całkiem nieźle pozamiatać na polu bitwy.

A co oddano nam do dyspozycji? mamy wspomnianego już Berserka, który urzekł mnie swoim zachowaniem w menu wyboru postaci. Postać kontaktowa o bardzo wysokich możliwościach walki wręcz. Żarodziej są niczym mobilne stanowiska ogniowe siejące spustoszenie wokoło. Inżynier to klasa, która swoim wyglądem chyba najbardziej nawiązuje do realiów stempunku to idealny ciężkozbrojny osobnik do walki w pierwszej linii frontu mający na sobie skupić jak najwięcej uwagi przeciwnika. Łowca to znowuż klasa postaci zajmująca się zasypywanie wroga ołowiem i szybkimi atakami z dystansu.

Największą zaletą gry, poza miodnością, jest cena. Obecnie oscyluje ona w okolicach 70 zł co przy cenie Diablo 3 jest wręcz kwotą śmieszną. A zważywszy na fakt pojawienia się czasem promocji rzędu 50%, nie powinno dziwić, że pierwszego Torchlighta 2 kupiliśmy na muve.pl, a drugi klucz już na Steam. I w sumie wydaliśmy około 70 zł za dwie gry, dzięki czemu razem z Laures możemy wspólnie przemierzać ten cudowny świat.

Podsumowując, gra zasługuje na ocenę 5/6. Pomimo, że ma naiwny do bólu scenariusz, że zdarzył się drobny zgrzyt na linii Cenega, fani-tłumacze (nagłe pojawienie się polskiej wersji językowej zaskoczyło) i kilku drobnych uchybień, czy to specyficznej grafiki, która może, acz nie musi się podobać. Tytuł zasługuje na zaszczytne miejsce w panteonie gier, za swój fenomen i za fakt, że pokazał co niektórym, że dobry tytuł obroni się sam. Myślę, że kiedyś, w przyszłości  pewnie się przeproszę z Diablo 3, ale póki co to Torchlight 2 zdobył moje serce. Osobiście polecam jako idealny tytuł do odreagowania ciężkiego dnia w szkole, pracy czy na uczelni.

Pozdrawiam i do następnego przeczytania.

RZUT (Rad)OKIEM - 2013

Ostatnio przy okazji wspomnienia o najnowszej produkcji CD Projekt RED Cyberpunk 2077, zacząłem się zastanawiać na jaką grę czekam w 2013 roku. Pierwotnie wytypowałem kilka tytułów, ale zaraz potem szybko je zweryfikowałem. Taki Splinter Cell: Blacklist, niby to Sam Fisher, ale jednak czegoś mu tam brakuje. Pomimo tego, że jestem wielkim fanem całej serii ta gra zupełnie mnie nie przekonuje. Obawiam się, że zmiana konwencji w oczach starych fanów zuboży produkcję, ale to wybór marketingowców. Gra niestety spadła u mnie z listy.

Remember me początkowo zapowiadał się na grę oryginalną, łączącą w sobie cyberpunk i zabawę wspomnieniami, a całość okraszona miała być cudowną rozgrywką w otwartym świecie. Ostatnie doniesienia zmroziły mi krew w żyłach. Otóż twórcy gry zaserwują nam grę akcji, w której według zapowiedzi zrezygnowano z otwartego świata na rzecz bardziej dynamicznej rozgrywki. Litości, ja chcę otwarty świat, a nie głupiutką i liniową do bólu siekę w stylu Cal of Duty z oryginalnymi elementami. Kolejny spadek.

Pomimo całego mojego sentymentu do postaci Lary Croft i serii Tomb Raider (z kultową dla mnie częścią drugą - nie ma to jak popływać w kanałach Wenecji) jakoś odświeżenie tego tytułu nie bardzo mi przypada do gustu. Fakt, że Lara taka bardziej ludzka się wydaje (nie tylko pod kątem anatomii) ale obawiam się, że sprzedadzą nam interaktywny i oskryptowany do bólu film, w którym będziemy mogli sobie chwilkę pograć (obym się mylił). Dla mnie od jakiegoś czasu ideałem takich gier jest Uncharted, który w dobry sposób balansuje elementy zręcznościowe, wymianę ognia oraz zaprogramowane sekwencje. Mam nadzieję, że twórcy najnowszego Tomb Raidera wyczują ten balans i trafi się nam tytuł interesujący. Gra ta na mojej liście przesunęła się na listę oczekującą.

Neverwinter Nights to RPG wręcz kultowe, choć nie pozbawione błędów. Ale grało się w obie części bardzo przyjemnie i u mnie gry pozostawiły bardzo pozytywne wrażenie. Dlatego zaniepokoiły mnie wieści o Neverwinter jako początkowo płatnej grze MMO, potem grze planowanej na F2P. Gameplay'e prezentowane w sieci nie zachwycają, a w świecie zdominowanym przez World of Warcraft tytuł to nie wszystko by się przebić (jak zresztą pokazał przykład Star Wars The Old Republic). Życzę grze dobrze, ale nie napalam się na nią. Spadek z listy.

Jako, że gry spod znaku Mass Effect wyrobiły sobie renomę produkcji rzetelnych i rewelacyjnych w odbiorze. Połączenie elementów RPG i gry akcji wyszło BioWare na dobre. Dlatego też przebierałem nóżkami z radości, gdy przeczytałem o grze Star Trek bazującej mechaniką na Mass Effect. Niestety radość moja szybko została stłumiona przez kolejne zapowiedzi twórców, którzy licencję zaczęli traktować po macoszemu, a z gry zrobili strzelaninę w trybie kooperacji (w sumie Army of Two to niezła produkcja), ale przekombinowanie w warstwie fabularnej i żyłowanie na zbliżającej się premierze filmu zniechęciło mnie dość skutecznie do tej produkcji. Kolejny spadek.

A na co zatem czekam, skoro tak marudzę i wybrzydzam? Jest kilka tytułów, które obserwuję. Przede wszystkim oczekuję na tytuł Watch Dogs, który po zapowiedziach wygląda jak połączenie Assassin's Creed z GTA4 w klimatach futurystycznych. Wyjątkowo miodna zapowiedź i soczysty trailer zaostrzyły mój apetyt na ten tytuł.

Space Hulk, czyli nieśmiało zapowiedziana adaptacja gry planszowej pod tym samym tytułem. Potężna licencja i dość chodliwy tytuł idąc w parze z dobrym wykonaniem mogą zagwarantować hit.

Don't Starve jest grą, która mnie osobiście zaskoczyła. Nie podejrzewałem się, że zwrócę uwagę na taki tytuł jak symulator rozbitka. Póki co można trafić w necie na ludzi grających w tego "indyka" i wygląda to naprawdę obiecująco.

Kolejną grą niezależną dostępna przez platformę Steam, którą chciałbym zakupić 2013 roku (pomimo, że premierę miała wcześniej) jest Mark of the Ninja. Kolejne zaskoczenie dla mnie, bo nigdy nie podejrzewałem się o sympatię do platformówek. Ale od czasu Trine, na gatunek ten spoglądam bardziej przychylnym wzrokiem.

Ostatnim tytułem, który z nowości przykuwa moją uwagę to Dragon Age 3: Inquisition. Silnik Battlefield'a 3 w połączeniu z niezłym uniwersum gry może naprawdę przywrócić świetność gatunkowi RPG.

Poza tymi tytułami mam zamiar monitorować cały czas sytuację wyprzedaży na takich platformach jak Steam, CDP.pl, czy muve.pl oraz uważniej przyglądać się wydaniom CD-Action (w obecnym numerze można dostać w rozsądnej cenie Chronicles of Riddick, Front Mission Evolved oraz Anomaly Warzone Earth.)

Zatem głód nam nie grozi, a jak widać rok 2013 może należeć do produkcji niezależnych, które nie zawsze oferują graficzne wodotryski, ale potrafią zapewnić godziny przedniej zabawy.



Pozdrawiam i do następnego przeczytania.